
بیدل دهلوی- غزل شماره 1550
ناله ام در دل از آغوش اثر می گذرد
بیضه نشگافته پرواز ز پر می گذرد
زین گلستان که گلش رنگ ندامت دارد
شبنمی نیست که بیدیدهٔ تر میگذرد
از نفس چند پی قافلهٔ دل گیریم
سنگ عمریست که بر دوشِ شرر میگذرد
دام دل نیست بجز دیده که مینای شراب
از سر جام به صد خون جگر میگذرد
رغبت جاه چه و نفرت اسباب کدام؟
زین هوسها بگذر یا مگذر میگذرد
انجمن در قدمی، هرزه به هر سو مخرام
هر کجا پا فشرد شمع ز سر میگذرد
عشق شد منفعل از طینت بیحاصل ما
برق از این مزرعهٔ سوخته تر میگذرد
خودنمایی چقدر زحمت دل خواهد داد
آخر این جلوهات از آینه در میگذرد
همچو تصویر به آغوش ادب ساختهایم
عمر پروازِ ضعیفان تهِ پر میگذرد
بیدلِ ما به وداع تو چرا خون نشود
عرق از روی تو با دیدهٔ تر میگذرد



