
بیدل دهلوی- غزل شماره 459
برگ عیش من به ساز بیخودی آماده است
چون بط می بال پروازم ز موج باده است
نقش پایم ناتوانی های من پوشیده نیست
بیشتر از سایه اجزایم به خاک افتاده است
عجز هم در عالم مشرب دلیل عالمی ست
پای خواب آلوده را دامان صحرا جاده است
حیرت ما را به تحریک مژه رخصت نداد
خط شوخ او که رنگ حسن را پر داده است
نافه شد گلبرگ حسن اما تغافل ها بجاست
دور چشم بد هنوز آن نو خط ما ساده است
گوهریم اما ز پیچ و تاب دریا بیخبر
جز به روی ما تحیر چشم ما نگشاده است
میتوان در هستی ما دید عرض نیستی
شعله بی شغل نشستن نیست تا استاده است
بی تو در کنج عدم هم خاک بر سر کردهایم
دست گرد ما ز دامانی جدا افتاده است
قطرهٔ آبی که داری خون کن و گوهر مبند
تهمت آرام داغ طینت آزاده است
هر نفس چندین امل میزاید از اندیشهات
شرم دار از لاف مردی ها که طبعت ماده است
در کمین داغ دل چون شمع میسوزم نفس
قرب منزل در خور سعی وداع جاده است
در خرابی ها بساط خواب نازی چیدهایم
سایه گل کرده ست تا دیوار ما افتاده است
با شکست رنگ بیدل کردهام جولان عجز
رفتن از خویشم قدم در هیچ جا ننهاده است



