ورود / عضویت



شب حسرتِ دیدارِ توام دامِ ‌کمین شد - ادبستان شعر پارسی % %

شب حسرتِ دیدارِ توام دامِ ‌کمین شد

بیدل دهلوی- غزل شماره 1364

شب حسرتِ دیدارِ توام دامِ ‌کمین شد

هر ذرّه ز اجزای من آیینه‌نگین شد

خاکستر از اخگر چقدر شور برآورد

دل سوخت به رنگی ‌که ‌کبابم نمکین شد

عبرتکدهٔ دهر ز بس خصم تسلّی است

چون چشم شررخانهٔ من خانهٔ زین شد

برقِ رمِ فرصت سر و برگ طلبم سوخت

صد ناله تمنّا نفس بازپسین شد

زندانی نیرنگ خیالم چه توان‌ کرد

رحم است بر آن شخص‌ که او آینه‌بین شد

انکار نمود آنچه ز صافی به در افتاد

جوهر به‌ رخ ‌آینه روشنگر چین شد

موهومی و این لنگر ادبار چه سوداست

چون سایه نباید کلف روی زمین شد

از بس به ره حسرت صیّاد نشستم

وحشت به تغافل زد و پرواز کمین شد

گر هیچ نباشد به تپش خون شدنی هست

ای آینه دل شو که نخواهی به ازین شد

بیدل عدم و هستی ما هیچ ندارد

جز گرد خیالی ‌که نه آن بود و نه این شد

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤