
بیدل دهلوی- غزل شماره 458
برگ طربم عشرت بی برگ و نوایی ست
چون آبله بالیدنم از تنگ قبایی ست
در قافلهٔ بی جرس مقصد تسلیم
بی طاقتی نبض طلب هرزه درایی ست
کو شور جنونی که اسیران ادب را
در دام و قفس حسرت یک ناله رهایی ست
فرش در دل باش کزین گوشهٔ الفت
هر جا روی از آبلهٔ پا کف پایی ست
آرایش گل منت مشاطه ندارد
بی ساختگی های چمن حسن خدایی ست
خلوتگه وصل انجمن آرای دویی نیست
هشدار که اندیشهٔ آغوش جدایی ست
تا رنگ قبولی به دل از نقش تمنا ست
گر خود همه آیینه شوی کار گدایی ست
ای خاک نشین کسب ادب مفت سفالت
اندیشهٔ چینی مکن این جنس خطایی ست
آنجا که گل حسن حیا پرور نازست
سیر چمن آینه هم دیده درایی ست
فریاد که یک عمر غبار نفس ما
زد بال و ندانست که پرواز کجایی ست
کو صبر و چه طاقت که به صحرای محبت
در آبله پا داری و در ناله رسایی ست
اندیشه چمن طرح کن سجدهٔ شوقی ست
امروز ندانم کف پای که حنایی ست
چون اشک من و دوش چکیدن چه توان کرد
سرمایهٔ اول قدمم آبله پایی ست
مجموعهٔ امکان سخنی بیش ندارد
بیدل مرو از راه که این ساز نوایی ست



