
بیدل دهلوی- غزل شماره 424
اندیشه در نزاکت معنی کمال داشت
حسن فروغ مهر نقاب هلال داشت
شیرازهٔ غبار هوس گشت خجلتم
خاکم تسلی از عرق انفعال داشت
دل رفت از برم به فسون هوای وصل
این غنچه در گشودن آغوش بال داشت
از خود رمیده نیست عروج دماغ من
جامم نظر ز گردش چشم غزال داشت
تخم ادب به ریشهٔ شوخی نمیزند
موج گهر زبانی اگر داشت لال داشت
حسنت به داد حیرت آیینه میرسد
آخر لب خموشی ما هم سؤال داشت
دل را غم وداع تو در خون نشانده بود
حال خوشی نداشت که گویم چه حال داشت
در کیش عشق ساز رهایی ندامت است
افسوس طایری که به دام تو بال داشت
پرگویی من آفت آگاهی دل است
آیینه بود تا نفسم اعتدال داشت
مردیم و از غبار دو عالم به در زدیم
ای عافیت ببال که هستی وبال داشت
غارتگر بهار نشاطم شکفتگی ست
تا غنچه بود دل چمنی در خیال داشت
بیدل هزار جلوه در آیینهات گذشت
آن شخص کو که این همه عرض مثال داشت



