
بیدل دهلوی- غزل شماره 2787
شده عمرها که نشاندهام به کمین اشک چکیدهای
دلکی ز نالهٔ بیاثر، گرهی ز رشته بریدهای
به کجاست آنهمه دسترس که زنم ز طاقت دل نفس
چو حباب میکشم از هوس، عرقی به دوش خمیدهای
من برق سیرِ جنون قدم، به کدام مرحله تاختم؟
که چو شمع شد همه عضو من کف پای آبله دیدهای
ز خمار فطرت نارسا، به دو جام شعله فسون برآ
زده شور مستیام این صدا به دماغ نشئه رسیدهای
حذر از فضولیِ عزّ و شان که مباد در دمِ امتحان
هوست ز نقش نگین خورد غم پشت دست گزیدهای
به خیال گوشهٔ عافیت چو غبار هرزه فسردهام
به کجاست همّت وحشتی؟ که رسم به دامن چیدهای
ز وداع فرصت پرفشان به کدام ناله دهم نشان؟
مگر این جریده رقم زنم به خط غبار رمیدهای
به فنا مگر شود آشکار اثر سجود دوام من
ز حیا به جبهه نهفتهام خط بر زمین نکشیدهای
ز قبول معنیِ دلنشین نیام آنقدر به اثر قرین
که به گوش من کشد آفرین سخن ز کس نشنیدهای
نه ز شور انجمنم خبر، نه به شوخیِ چمنم نظر
مژهای چو چشم گشودهام به غبار رنگ پریدهای
من بیدل از چمن وفا چو دل شکسته دمیدهام
ثمر نهال ندامتی به هزار ناله رسیدهای



