
بیدل دهلوی- غزل شماره 300
نزیبد پردۀ فانوس دیگر شمع سودا را
مگر در آب چون یاقوت گیرند آتش ما را
دل آسودهٔ ما شور امکان در قفس دارد
گهر دزدیده است اینجا عنان موج دریا را
بهشت عافیت رنگ جهان آبرو باشی
در آغوش نفس گر خون کنی عرض تمنا را
غبار احتیاج آنجا که دامان طلب گیرد
روان است آبرو هر گه به رفتار آوری پا را
به عرض بیخودی ها گرم کن هنگامهٔ مشرب
که می نامیدهاند اینجا شکست رنگ مینا را
فروغ این شبستان جز رم برقی نمیباشد
چراغان کردهاند از چشم آهو کوه و صحرا را
در این محفل پریشان جلوه است آن حسن یکتایی
شکستی کو که پردازی دهد آیینهٔ ما را
سبکتاز است شوق اما من آن سنگ زمینگیرم
که در رنگ شرر از خویش خالی میکنم جا را
به داغ بی نگاهی رفت ازین محفل چراغ من
شکست آیینهٔ رنگی که گم کردم تماشا را
هوس چون نارسا شد نسیه نقد حال میگردد
امل را رشته کوته ساز و عقبا گیر دنیا را
ز شور بی نشانی، بی نشانی شد نشان بیدل
که گم گشتن ز گم گشتن برون آورد عنقا را



