ورود / عضویت



نزیبد پردۀ فانوس دیگر شمع سودا را - ادبستان شعر پارسی % %

نزیبد پردۀ فانوس دیگر شمع سودا را

بیدل دهلوی- غزل شماره 300

نزیبد پردۀ فانوس دیگر شمع سودا را

مگر در آب چون یاقوت ‌گیرند آتش ما را

دل آسودهٔ ما شور امکان در قفس دارد

گهر دزدیده‌ است اینجا عنان موج ‌دریا را

بهشت عافیت رنگ جهان آبرو باشی

در آغوش نفس ‌گر خون‌ کنی عرض تمنا را

غبار احتیاج آنجا که دامان طلب‌ گیرد

روان است آبرو هر گه به رفتار آوری پا را

به‌ عرض بیخودی ها گرم‌ کن هنگامهٔ مشرب

که می ‌نامیده‌اند اینجا شکست رنگ مینا را

فروغ این شبستان جز رم برقی نمی‌باشد

چراغان‌ کرده‌اند از چشم آهو کوه و صحرا را

در این ‌محفل‌ پریشان‌ جلوه ‌است آن ‌حسن یکتایی

شکستی‌ کو که پردازی دهد آیینهٔ ما را

سبکتاز است شوق اما من آن سنگ زمینگیرم

که ‌در رنگ شرر از خویش خالی می‌کنم جا را

به ‌داغ بی‌ نگاهی رفت ‌ازین محفل چراغ من

شکست آیینهٔ رنگی ‌که‌ گم ‌کردم تماشا را

هوس چون نارسا شد نسیه نقد حال می‌گردد

امل را رشته‌ کوته ساز و عقبا گیر دنیا را

ز شور بی‌ نشانی‌، بی ‌نشانی شد نشان بیدل

که ‌گم ‌گشتن ز گم‌ گشتن برون آورد عنقا را

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤