
بیدل دهلوی- غزل شماره 2606
کجایی، ای جنون! ویرانه ات کو؟
خس و خاریم، آتشخانهات کو؟
المْ پیمایم از کم ظرفیِ هوش
شراب عافیت، پیمانهات کو؟
تو شمع بینیازبها بر افروز
مگو خاکسترِ پروانهات کو؟
اگر اشکی، چه شد رنگ گدازت؟
و گر آهی، رم دیوانهات کو؟
اگر ساغرپرستِ خوابِ نازی؟
چو مژگان لغزش مستانهات کو؟
گرفتم موشکافِ زلفِ رازی
زبان بی نوای شانهات کو؟
ز هستی تا عدم یک نعره وارست
ولیکن همّت مردانهات کو؟
کمان قبضهٔ آفاقی، امّا
برون از خود سراغ خانهات کو؟
بساط وهم، واچیدن ندارد
نوا افسانهای، افسانهات کو؟
حجاب آشنایی قید خویش است
ز خود گر بگذری، بیگانهات کو؟
ندارد این قفس سامان دیگر
گرفتم آب شد دل، دانهات کو؟
سرت بیدل هوا فرسودِ راهیست
دماغ کعبه و بتخانهات کو؟



