
بیدل دهلوی- غزل شماره 2015
برگِ خودداری مجویید از دلِ دیوانهام
ریشهها دارد چو اشک از بیقراری دانهام
قامت خمگشته بیش از حلقهٔ زنجیر نیست
غیر جنبش ناله نتوان یافتن در خانهام
خاکِ دامنگیر دارد سرزمینِ بیخودی
سیل بی تشویش دامی نیست از ویرانهام
دل ز دستِ شوخیِ وضعِ نفس خون میخورد
شمع دارد لرزه از یادِ پرِ پروانهام
التفاتِ زندگی تشویشِ اسبابست و بس
آنقدر کز خویش دورم از هوس بیگانهام
دستگاهِ عاریت خجلتْ کمینِ کس مباد
صد شبیخون ریخت نور شمع برکاشانهام
دوستان را بسکه افسونِ تغافل ننگ داشت
گوشها در چشم خواباندند از افسانهام
مزرعِ آفاق، آفتْ خرمن نشو و نماست
همچو راز ریشه ترسم پر برآرد دانهام
بسکه بر هم میزند بیجوهری اجزای من
چون دمِ شمشیرِ مژگان سر به سر دندانهام
تا شود روشنتر اسبابی که باید سوختن
احتیاج شمع دارد خانهٔ پروانهام
زخمیِ ایجادم از تدبیر من آسوده باش
در شکستن گشت گم چون موی چینی شانهام
بیدل از کیفیّت شوقِ گرفتاری مپرس
نالهٔ زنجیر هر جا گُل کند دیوانهام



