
بیدل دهلوی- غزل شماره 2545
قد خم گشته را تا میتوانی وقف طاعت کن
به این قلّاب صید ماهی دریای رحمت کن
نهای گردن که همچون شعله باید سرکشت بودن
تو با خود جبههای آوردهای ساز عبادت کن
به رنگ موج تا کی پیش پای یکدگر خوردن؟
به فرش آبروی خویش یک گوهر فراغت کن
تماشا وحشتْ آهنگست، ای آیینه، تدبیری!
به پیچ و تاب جوهر چاره پردازیی حیرت کن
ز دستت هر چه آید، مفت قدرتهای موهومی
دماغ جهد، صرف قدردانیهای فرصت کن
درین محفل سپندی نیست شوری برنینگیزد
تو هم ای بیخبر! با خود دلی داری، قیامت کن
دماغ گلشنت گر نیست، سیر نرگسستانی!
ز گل قطع نظر، بیمار چندی را عیادت کن
به چینی از اشارت آب ده اندازِ ابرویی
مه نو را به گردون موج دریای خجالت کن
گذشتن از جهان پوچ، دارد ننگ استغنا
همینت گر بوَد معراج همّت، ترک همّت کن
ز مینا خانهٔ گردون اگر نتوان برون جستن
تهی شو از خیال و طاقِ نسیانی عمارت کن
کس از باغِ طمع بیدل ندارد حاصل عزّت
چو شبنم زین چمن با سیر چشمیها قناعت کن



