
بیدل دهلوی- غزل شماره 812
مقیّدان وفا را ز دل رمیدن نیست
به دامنی که ته پاست باب چیدن نیست
ز ناکسی عرق انفعال تسلیمیم
به عرض سجدۀ ما جبهه بی چکیدن نیست
ز سحربافی بی ربط کارگاه نفس
دو رشتهای که تواند به هم تنیدن نیست
خروش صور گرفته ست دهر لیک چه سود
دماغ غفلت ما را سر شنیدن نیست
دمیده است چو نرگس در این تماشاگاه
هزار چشم و یکی را نصیب دیدن نیست
ز دستگاه چه حاصل فسرده طبعان را
به پا اگر برسد آبله، دویدن نیست
قلندرانه حدیثی ست زاهدا، معذور
تو غرّهای به بهشتی که جای ریدن نیست
چو صبح زین دو نفس گرد اعتبار مبال
پر شکسته هوا میبرد پریدن نیست
نظر به پا شکنی تا سرت فرود آید
وگرنه گردن مغرور را خمیدن نیست
به جیب کسوت عریانیی که من دارم
خیال اگر سر سوزن شود خلیدن نیست
دماغ فرصت کارم چو خامهٔ نقاش
ز عالمی ست که آنجا نفس کشیدن نیست
در آن حدیقه که حرف پیام من گویند
ثمر اگر همه قاصد شود رسیدن نیست
فشار تنگی دل بیدل از چه نیرنگ است
شرار سنگم و امکان آرمیدن نیست



