
بیدل دهلوی- غزل شماره 957
اسرار در طبایع ضبطِ نفس ندارد
در پردهٔ خس و خار، آتش قفس ندارد
گو وهم سوده باشد بر چرخ، تاجِ شاهان
سعیِ هما بلندی پیشِ مگس ندارد
خُرد و بزرگ دنیا یکدست خودسرانند
خر گر فِسار گم کرد، سگ هم مرس ندارد
ای برگِ گل بلند است اقبالِ پایبوسش
رنگ حناست آنجا، کس دسترس ندارد
در گلشنی که ما را دادند بار تحقیق
صبحِ بهارِ هستی بویِ نفس ندارد
تا نالهوار گاهی زین تنگنا برآییم
افسوس دامن ما، چین قفس ندارد
بر حالِ رفتگان کیست تا نوحهای کند سر؟
این کاروان شفیقی غیر از جرس ندارد
تدبیرِ عالمِ وَهْم بر وَهْم واگذارید
اینجا پریدنِ چشم، پروای خس ندارد
گردونْ خرامِ شوقیم، پرگارْ دورِ ذوقیم
بیوهم تحت و فوقیم، دل پیش و پس ندارد
سودا ز سر بینداز، نردِ خیال کم باز
تشویقِ بیدماغان عشق و هوس ندارد
بر فرصتی که نامش هستی ست دامنافشان
بیدل نفس مدارا با هیچکس ندارد



