
بیدل دهلوی- غزل شماره 2224
ز فیض ناتوانی مصرعی در خلق ممتازم
چو ماه نو به یک بال آسمان سیر است پروازم
به یاد چشمی از خود میروم ای فرصت! امدادی
که از گردش رسد رنگی، به آن پیمانهٔ نازم
نوای فرصتم، آهنگ عبرت نغمهٔ عمرم
مپرس از نارسایی تا چه دارد رشتهٔ سازم
به هجرت گر نیام دمسازِ آه و ناله، معذورم
شکست خاطرم در سرمه خوابیدهست آوازم
ز حیرت در کفم سر رشتهای داده است پیدایی
که تا مژگان بهم میآید انجام است آغازم
تماشاخانهٔ حسنم بقدر محو گردیدن
تحیّر بسکه لنگر میکند، آیینه میسازم
بهار آمد، جنون از ششجهت سر پنجه میبازد
چو گل من هم درین گلشن گریبانی بپردازم
طلسم غنچه توفانِ بهاری در قفس دارد
دو عالم رنگ و بوی اوست هر جا گل کند رازم
چو صبح انکار عجزم نیست از اصناف آگاهی
غباری را به گردون بردهام، کم نیست اعجازم
غرور خودنمایی ها به این زحمت نمیارزد
به رنگ شمع چند از سر بریدن گردن افرازم؟
به آسانی ز بار زندگی رستن نمیباشد
مگر پیری خمی پیدا کند کز دوشش اندازم
به هر واماندگی از سازِ وحشت نیستم غافل
صدایی هست بیدل در شکست رنگ پروازم



