
بیدل دهلوی- غزل شماره 2713
بی تو دل در سینهام دارد جنونْ افسانهای
نالهام، جغدی قیامت کرده در ویرانهای
در سراغ فرصت گم کرده میسوزم نفس
رفته شمع از بزم و بالی می زند پروانهای
آتشی برخود زنم، چشمی زعبرت واکنم
چون چراغ کشتهام محبوس ظلمتخانهای
جستجوها خاک شد امّا درین صحرا نیافت
آنقدر میدان که هویی بالد از دیوانهای
در کلید سعی، امّید گشاد کار نیست
از شکست دل مگر پیدا کنم دندانهای
چارهٔ دیگر نمییابم، گریبان میدرم
ناتوانیها چو مو میخواهد از من شانهای
عالمی دادم به توفان دلِ بی مدّعا
سوخت خرمنها به هم تا پاک کردم دانهای
سبحه تا باقی است زاهد در شمار کام باش
ما و خطّ ساغری و لغزش مستانهای
میکشان پیش از سواد چرخ و اختر خواندهاند
بر بیاضِ گردنِ مینا خط پیمانهای
بر دوام صحبتِ هم چشم نتوان دوختن
آخر ای بی دانشان! خویشیم یا بیگانهای!
دود دل عمری است، بیدل میدهم پرواز و بس
بر گسستن بستهام زنّار آتشخانهای



