
بیدل دهلوی- غزل شماره 2151
خلوتپرست گوشهٔ حیرانیِ خودیم
یعنی نگاه دیدهٔ قربانیِ خودیم
ما را چو صبح با گلِ تعمیر کار نیست
مشتی غبار عالم ویرانی خودیم
لاف بقا و زندگیِ رفته ناز کیست؟
لنگر فروش کشتیِ توفانی خودیم
مو گشتهایم و نقشِ خیالِ تو مشق ماست
حیرانِ صنعتِ قلمِ مانی خودیم
پُر هرزه بود چشم گشودن درین بساط
چون شمع جمله اشک پشیمانی خودیم
جمعیّت از غبارِ هوای رمیده است
صبح جنون بهار پریشانی خودیم
چون اشک راز ما به هزار آب شستهاند
آیینهٔ خجالت عریانی خودیم
خاک فسرده خواریِ جاوید میکشد
عمریست پایمال تنآسانی خودیم
دیوار رنگ منعِ خرام بهار نیست
ای خام فطرتان! همه زندانی خودیم
بیدل چو گردباد ز آرام ما مپرس
عمریست در کمندِ پرافشانی خودیم



