ورود / عضویت



که دم زند ز من و ما، دمی‌ که ما تو نباشی - ادبستان شعر پارسی % %

که دم زند ز من و ما، دمی‌ که ما تو نباشی

بیدل دهلوی- غزل شماره 2816

 

که دم زند ز من و ما، دمی‌ که ما تو نباشی

به این غرور که ماییم، از کجا تو نباشی

نفس چو صبح زدن بی‌حضور مِهر نشاید

چه زندگیست ‌کسی را که آشنا تو نباشی

ازل به یاد که باشد؟ ابد دل‌ که خراشد؟

که بود و کیست؟‌ گر آغاز و انتها تو نباشی

فنای موج تلافی گرش بقای محیط است

نکشت عشق ‌کسی را که خونبها تو نباشی

محیط عشق به‌ گوشم جز این خطاب ندارد

که ای حباب! چه شد جامه‌ات؟ فنا تو نباشی

مکش خجالت محرومی از غرور تعیّن

چه من، چه او، همه‌ با توست اگر تو با تو نباشی

جهان پر است ز گَرد عدمْ سراغی عنقا

تو نیز باش به رنگی، ‌که هیچ جا تو نباشی

طمع به ششجهتت بسته راه حاصل مطلب

جهان همه درِ باز است، اگر گدا تو نباشی

بر این بهار چو شبنم خوش ا‌ست چشم‌ گشو‌دن

دمی ‌که غیر عرق چیزی از حیا تو نباشی

چنین ‌که قافلهٔ رنگ بر هواست خرامش

به رنگ شمع نگاهی ‌که زیر پا تو نباشی

من و تو بیدلِ ‌ما را به وهم‌ چند فریبد؟

منی جز از تو نزیبد، تویی چرا تو نباشی؟

 

 

 

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

😊
🌸🌹🌺🌻🌷🌼💐🥀😒😡😠😤😊😂❤️👍🔥🎉😍🤔😢🙏😎🥳😅🤗😴🤩😭😱💔✨💯👏🙌💪🌟💖💙💚🧡💜🤍🖤