اشعار رضا سیرجانی
شعر نخست : دستی به گِل کشیدی و تن آفریده شد بعد از کمی تمام بدن آفریده شد یک کاسه آب و چرخ ، که می چرخد و بر آن اندام خیس دلبر من آفریده شد آرام با دو دست خودت حلقه می زدی تا اینکه سر به روی بدن آفریده شد ساکت نشسته … ادامه
شعر نخست : دستی به گِل کشیدی و تن آفریده شد بعد از کمی تمام بدن آفریده شد یک کاسه آب و چرخ ، که می چرخد و بر آن اندام خیس دلبر من آفریده شد آرام با دو دست خودت حلقه می زدی تا اینکه سر به روی بدن آفریده شد ساکت نشسته … ادامه
شعر نخست : حیف، نمی دانستم کُره خاکی پُر شده از فریب و ناپاکی، تا آلوده نسازم لباس سفیدم را در این سفر اگر کنار آمده بودم با نامادریام _ابر_ به سمتی از آسمان میرفتیم تا فقط دریا سکوی فرود ما باشد که یک رنگ است و هرگز پشت نمیکند به ماهیانش شعر دوم: … ادامه
آسوده ، کنارهم ، چون پرنده ای کوچک در لانه ی خوشبختی . آرام کنار هم چون مردگان به سنیه ی گورستان ***** مخملی فاخر با سایه روشنهاش منم آویخته از شانه هات خدای معبد تنهایی ! ***** همه ی سنگ های جهان را به پنجره ای می زنی که شیشه ندارد. اسمم را … ادامه
قد کشیدی تا جوانی پا به پایم حیف شد دست دوران کرد،ازدستت جدایم حیف شد خوب یادم هست گاهی با مداد قرمزت رنگ می کردی لبانت را برایم حیف شد ما دو تا از کوچه های کودکیهای همیم گرچه حالا تو کجا و من کجایم حیف شد دستِ من بود و لب و ابرو … ادامه
شعر نخست: هر که در دوست زد دامن احسان گرفت و آنکه در دوستی مایة عرفان گرفت دوستی کردگار معرفت آرد بیار هر که از این تخم کشت حاصل از آن گرفت ار در احسان هر انک روی به مقصود کرد دید جمال خدا حسن زاحسان گرفت هر که بدو داد تن مایه ایمان … ادامه
شعر نخست: این آخرین شب است که بیدار مانده ام شاید دوباره نامه ی او جان بگیرد و عطرش سکوت مرا سرنگون کند این آخرین شب است که بیدار مانده ام اما ،اگر،ولی دیگر چه سود به حالِ خرابِ من ، وقتی که دستِ مرا سرد می فشرد ؟ یعنی برو این آخرین شب است که … ادامه
شعر نخست: ديری، آتش گرفته بود و نمی سوخت اين آشنای شعله و شب چشم هايش جهانی با هزار كهكشان كه حوصله های حقير را به تماشا می برد تا خدا و صدايش، صميميتی جاری كه به صيقل دل می نشست و از سنگ سنبله می روياند نه روز عريان تر از حضورش حادثه … ادامه
شعر نخست: آيا شود بهار كه لبخندمان زند؟ از ما گذشت، جانب فرزندمان زند آيا شود كه بَرْشزنِ پير دورهگرد مانند كاسه های كهن بندمان زند؟ ما شاخههای سركش سيبيم، عين هم يک باغبان بيايد و پيوندمان زند مشت جهان و اهل جهان بازِ باز شد ديگر كسی نمانده كه ترفندمان زند نانی به … ادامه
بانوی عصر آهنی و می شناسمت جلاد خوشگل منی و می شناسمت تاریک ،سر به زیر ، مه آلود، بی خیال صبح عبوس لندنی و می شناسمت انگار قند توی دلم آب می کنند وقتی که زنگ می زنی و می شناسمت می دانم از شکنجه من شاد می شوی آخر زنی ، زنی … ادامه
شعر نخست : جسم را از چنگ پیراهن گرفتی،خوب شد روح تنهای مرا از تن گرفتی،خوب شد داشتم نابود می کردم وجودِ خویش را مهربانانه مرا از من گرفتی،خوب شد مرغ عشقی بس بلاتکلیف بودم تا مرا با یکی دو دانه ی ارزن گرفتی،خوب شد بی قراری های من پیش همه محکوم بود جرم … ادامه
شعر نخست: مگذار شکوه چشمان تندیس وارت یا عطر گل سرخی شبانه با نفست بر گونه ام می نشیند از دست بدهم. می ترسم از تنها بودن در این ساحل چونان درختی بی بار سوخته در حسرت گل برگ جوانی که گرمایش بخشد اگر گنج ناپدید منی اگر زخم دریده یا صلیب گور منی … ادامه
شعر نخست: چرا هیچ كس به ما نگفته است كه زمین مدام چیزی را از ما پس میگیرد و ما فكر میكنیم كه زمان میگذرد شاید زمین آن سیاره ای نیست که ما باید در آن می زیستیم و از این رو، چیزی در ما همیشه پنهان میماند و به این زندگی برنمیگردد . … ادامه