کسایی

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 46 برگشت چرخ برگشت چرخ با من بیچاره و آهنگ جنگ دارد و پتیاره یک داوری به سر نبرد هرگز تا جان به نزد او نبری پاره گهواره بود خانه ی من ز اول و آخر لحد کنندم گهواره    

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 45 عبرت ای برکشیده منظره و کاخ تا سهیل برده به برج گاو سر برج و کنگره از پنجره تمام نگه کن به بوستان کان خانه ی مقام تو را نیست پنجره باز شکار جوی هزیمت شد از شکار از کبر ننگرد به سوی کبک و کودره  

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 44 قطره ی باران بر پیلگوش قطره ی باران نگاه کن چون اشک چشم عاشق گریان همی شده گویی که پرّ باز سپید است برگ او منقار باز، لؤلؤ ناسفته بر چده  

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 43 مخلوق پرستی و توبه از می ای آنکه تو را پیشه پرستیدن مخلوق چون خویشتنی را چه بری پیش پرسته ؟ گویی که به پیرانه سر از می بکشم دست آن باید کز مرگ نشان یابی و دسته  

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 42 دستش از پرده برون آمد دستش از پرده برون آمد چون عاج سپید گفتی از میغ همی تیغ زند زهره و ماه پشت دستش به مثل چون شکم قاقم نرم چون دم قاقم کرده سرانگشت سیاه  

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 41 غزل ای ز عکس رخ تو، آینه ماه شاه حُسنی و عاشقانت سپاه هر کجا بنگری، دمد نرگس هر کجا بگذری، برآید ماه روی و موی تو نامه ی خوبی است چه بود نامه، جز سپید و سیاه به لب و چشم، راحتی و بلا به رخ و … ادامه

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 40 نوروز نوروز و جهان چون بت نو آیین از لاله، همه کوه بسته آذین  

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 39 فضل امیرالمومنین فهم کن گر مومنی فضل امیرالمؤمنین فضل حیدر، شیر یزدان، مرتضای پاکدین فضل آن کس کز پیمبر بگذری فاضل تر اوست فضل آن رکن مسلمانی، امام المتقین فضل زین الاصفیا، داماد فخر انبیا کآفریدش خالق خلق آفرین از آفرین ای نواصب، گر ندانی فضل سرّ ذوالجلال … ادامه

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 38 به سفلگان عَصیب و گرده برون کن، وزو زَوَنج نورد جگر بیاژن و آگنج ازو بسامان کن بجوش گردن و بالان و زیره باکن از وی نمک بسای و گذر بر تَبَنْگوی نان کن به گربه ده و به عَکّه سُپُرز وخیم همه و گر یتیم بدزدد بزنش … ادامه

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 37 آبی آبی، مگر چو من ز غم عشق زرد گشت از شاخ، همچو چوک بیاویخت خویشتن  

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 36 در نقاشی و شاعری هر چند در صناعت نقش و علوم شعر جز مر تو را روا نبود سرفراشتن اوصاف خویشتن نتوانی به شعر گفت تمثال خویشتن نتوانی نگاشتن  

کسایی مروزی – دیوان اشعار شماره 35 پیری و پشیمانی جوانی رفت و پنداری بخواهد کرد بدرودم بخواهم سوختن دانم که هم اینجا بپرهودم به مدحت کردن مخلوق روح خویش بشخودم نکوهش را سزاوارم که جز مخلوق نستودم