غزلیات وفایی

وفایی مهابادی – غزل شماره 55 گر من سوخته بر شاهد خوبان برسم پشت شاهین شکند شهپر بال مگسم عاجز نفس شدم سنگ دل از صحبت او مرغ باغ ارمم هم نفس خار و خسم طوطیان در چمن هند به شکر شکنی من بیچاره گرفتار بلای قفسم بی خود از ناله ی فریاد دلم، وای … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 54 به خیال تو به هر جای که من می نگرم می نیاید به جز از گلشن و گل در نظرم تا گل روی تو آرام و قرارم بربود به هوایت چو نسیم سحری در به درم بر سر جان من، ای دوست، دل آزرده مباش نظری کن که فدای … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 53 من که در گوشه ی کاشانه دلی خوش دارم پادشاهم دل خویش از چه مشوش دارم یک طرف نغمه ی نی، یک طرف آوازه ی دف یک طرف دیده به روی بت مهوش دارم خلوت دل به خیال رخ و زلف دلبر هم چو بتخانه ی چین جای منقش … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 52 رنجیده ی یاران و ز دوران گله دارم آزرده ی خارم ز گلستان گله دارم با زاغ و زغن هم قفسم کرده زمانه از صحبت ناجنس به چندان گله دارم چشم تو مرا کشت چو با ابرو و مژگان این تیر و کمان چیست ز ترکان گله دارم مطلوب … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 51 هم چو شاهین به هوس بال و پری بگشادم در سر سیر و تماشا سر خود بنهادم ز آشیان شهپر سیاره کشی کردم راست یک نظر جلوه کنان بر سر چرخ اِستادم پسِ آیینه چو طوطی به شکر بالیدم غافل از دست خط و درس و خط اُستادم سایه … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 50 نگارینم! دل و جانم! حبیبم همه درد درونم را طبیبم شنیدستم غریبان می نوازی منت هم عاشقستم، هم غریبم گناه نرگس و زلف دراز است که من هم ناتوان و هم ناشکیبم خدایا پرده بردار از رخ وصل که دایم زین میان من خود حجیبم مسلمانی ندانم دست من … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 49 (1) خوشا روزی ز دنیا دربه در بم ز جستجوی عالم بی اثر بم شبان و روز نالان در بیابان حریف شب رو باد سحر بم نفهمد هیچ کس نام و نشانم اگر عاقل اگر آشفته سر بم به هر مرزی دواند گردبادم به هر جایی که خواهم خاک … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 48 جانا شب دوش مرغکی غالیه فام از بهر وفایی چه خوش افتاده به دام یک پشت، دو هفت گردن و یازده رو دو چار سر و دو شش قدم و هفت اندام دو شهپر و سیزده دم و شش منقار نُه ناخن هم چو خنجر و شازده نام سه … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 47 ای شکر اگر وانرسی خال مگس زین جور که می کنی نداری غم کس از مهر تو من هم ز تف کوره ی دل برقی بفروزم نه تو مانی نه مگس ای خواجه دگر شکر فشانی نکنی طوطی نرهد ز دام این فکر و هوس از مهر تو من … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 46 مستانه چو از میکده بیرون آید خون دل عاشقان چو جیحون آید در بزم دگر منّت ساقی نکشم آن مغبچه تا با لب می گون آید از باد وزان طره به رویش گویی بر ملک خطا ز چین شبیخون آید ای خسرو شیرین دهنان! رحمی کن تا چند ز … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 45 بت من طره چو بر برگ سمن برشکند رونق ماه بَرَد، قیمت عنبر شکند گنه از چشم تو نبود ز دل آزردن ما ترک چون مست بود شیشه ی ساغر شکند بسته زلف تو به هر حلقه هزاران دل زار ترسم این بارگران پشت سمندر شکند گر به این … ادامه

وفایی مهابادی – غزل شماره 44 در ازل سنبل گیسوی تو را شانه زدند رقم شیفتگی بر من دیوانه زدند من ازآن روز خرابم که به خلوت گه حسن سرمه ی ناز بر آن نرگس مستانه زدند قبله ی راهب صد ساله شد از معجزه ات شکل ابروی تو چون بر در میخانه زدند غمزه … ادامه