مهستی گنجوی

مهستی گنجوی – رباعی شماره 151 گر بت رخ توست بت‌پرستی خوش‌تر ور باده ز جام توست مستی خوش‌تر در هستی عشق تو از آن نیست شوم کاین نیستی از هزار هستی خوشتر  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 150 زد لاله پریر در نشابور آذر دی بر زد از آب مرو نیلوفر سر امروز چو شد باد هری گل پرور فردا همه خاک بلخ گرد عنبر  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 149 چندان بکنم تو را من ای طرفه پسر خدمت که مگر رحم کنی بر چاکر هرگز نکنم برون من ای جان جهان پای از خط بندگی و از عهد تو سر  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 148 جانا تو ز دیده اشک بیهوده مبار دلتنگی من بس است دل تنگ مدار تو معشوقی گریستن کار تو نیست کار من بیچاره به من باز گذار  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 147 ای لعل تو تا لاله ی بستان بهار بادام توام زآب رزان داده خمار در حسرت شفتالویت ای سیب زنخ رنگم چو به است و اشک چون دانه ی نار  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 146 ای پور خطیب گنجه پندی بپذیر بر تخت طرب نشین به کف ساغر گیر از طاعت و معصیت خدا مستغنی است داد دل خود تو از می و دلبر گیر  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 145 (1) آهیخت پریر لاله ز آتش خنجر دی نیلوفر فکند بر آب سپر ای باد زره بر سمن امروز بدر و ای خاک ز غنچه ساز فردا مغفر واژگان دشوار: 1-این شعر در دیوان مسعود سعد سلمان آمده است !  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 144 اشتربانا چو عزم کردی به سفر مگذار مرا خسته و زاینجا مگذر گر اشتر با تو از پی بارکشیست من بارکش غمم مرا نیز ببر  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 143 از من صنما قرار مستان آخر مشکن به جفا و جور پیمان آخر گر نامه ی من همی نیرزد به جواب این بی معنی ببین و برخوان آخر  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 142 هر گه که دلم فرصت آن دم جوید کز صد غم دل با تو یکی برگوید نامحرم و ناجنس در آن دم گویی از چرخ ببارد از زمین بروید  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 141 (1) هر کارد که از کشته ی خود برگیرد و اندر لب و دندان چو شکّر گیرد گر باز نهد بر گلوی کشته ی خود از ذوق لبش زندگی از سر گیرد واژگان دشوار:1– این رباعی در دیوان “اوحدالدین کرمانی” نیز آمده است!  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 140 هر شب دل من چنان بسوزد در ناله ی او جهان بسوزد تو هم ز دلم نمی کنی یاد ترسی که تو را زبان بسوزد