مهستی گنجوی – رباعی شماره 268 (1) چون در دلت آن بود که گیری یاری برگردی ازین دلشده بی‌آزاری چون روز وداع بود بایستی گفت تا سیر ترت دیده بدیدی، باری واژگان دشوار : 1-این رباعی به فخرالدین عراقی نیز منسوب است!
مهستی گنجوی – رباعی شماره 267 (1) چون خاک زمین اگر عناکش باشی وز باد جفای دهر ناخوش باشی زنهار ز دست ناکسان آب حیات بر لب مچکان اگر در آتش باشی واژگان دشوار: 1– سراینده ی این شعر در برخی منابع، فخرالدین عراقی، اوحدالدین کرمانی و انوردی ابیوردی اعلام شده است !
مهستی گنجوی – رباعی شماره 266 چون بند ز نامه ی تو بگشاد رهی بر دستخط تو بوسه‌ها داد رهی شد شاد به وعده ی تو دلشاد رهی دیدار تو را دو چشم بنهاد رهی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 265 چون اسب به میدان طرب می‌تازی از طبع لطیف، سِحرها می‌سازی فرزین و شه و پیاده فیل و رخ و اسب خوب و سره و طرفه و خوش می‌بازی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 264 (1) تو مونس غم شبان تاریک نه ای یا چون تن من چو موی باریک نه ای عاشق نه ای و به عشق نزدیک نه ای تو قیمت عاشقان چه دانی که نه ای واژگان دشوار: 1-ای شعر به ظهیر طوسی و اوحدالدین کرمانی نیز منسوب است !
مهستی گنجوی – رباعی شماره 263 تن زود به خواری ای جلب بنهادی وز گفته ی خویش نیک باز استادی گفتی خسبم در آب و نم در ندهم بر خاک بخفتی و نم اندر دادی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 262 (1) تا کی به هوای دل چنین خوار شوی در دست ستمگری گرفتار شوی انگه دانی که دل چه کردست به تو کز غفلت خواب عشق بیدار شوی واژگان دشوار:1– این شعر در نزهة المجالس به ” سعید گیلانی ” منسوب است .
مهستی گنجوی – رباعی شماره 261 بس خون که بدان دو چشم خونخواره کنی بس دل که بدان دو زلف آواره کنی ایزد به دل تو رحمتی در فکناد تا چاره ی عاشقان بیچاره کنی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 260 با روی چو نوبهار و با خوی دئی با ما چو خمار و با دگر کس چو مئی بخت بد ما همی کند سست پئی ور نه تو چنین سخت کمان نیز نئی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 259 (1) ای کرده جفا و جور آیین بحلی وآورده به جای مهر من کین، بحلی در بندگیت هر چه بگویم خجلم وز هر چه کنی زین دل مسکین بحلی واژگان دشوار:1- این شعر در نزهة المجالس به نام دختر سالار آمده است !
مهستی گنجوی – رباعی شماره 258 ای رشته چو قصد لعل کانی کردی با مرکب باد هم‌عنانی کردی چون سوزن او عمر تو کوتاه چراست نه غسل به آب زندگانی کردی
مهستی گنجوی – رباعی شماره 257 ای تنگ شکر چون دهن تنگت نی رخساره ی گل چون رخ گلرنگت نی از تیر مژه این دل صد پاره ی من میدوز و ز پاره دوختن ننگت نی
