رباعیات مهستی

مهستی گنجوی – رباعی شماره 88 بس غصه که از چشمه ی نوش تو رسید تا دست من امروز به دوش تو رسید در گوش تو دانه‌های دُر می‌بینم آب چشمم مگر به گوش تو رسید  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 87 بس جور کز آن غمزه ی زیبات کشند بس درد کز آن قامت رعنات کشند بر نطع وفا بیار شطرنج مراد آخر روزی به خانه ی مات کشند  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 86 (1) با هر که دلم ز عشق تو راز کند اول سخن از هجر تو آغاز کند از ناز دو چشم خود چنان باز کنی کاندم زده لب به خنده‌ای باز کند واژگان دشوار:1– این شعر در نزهة المجالس به “پسر خطیب گنجه” منسوب است .  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 85 (1) این اشک عقیق رنگ من چون بچکد آب از دل سنگ و چشم گردون بچکد چشمم چو ز تو برید ازو خون بچکید شک نیست که از بریدگی خون بچکید واژگان دشوار:1– این شعر در دیوان اوحدالدین کرمانی نیز آمده است  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 84 ایام بر آن است که تا بتواند یک روز مرا به کام دل ننشاند عهدی دارد فلک که تا گرد جهان خود می‌گردد، مرا همی گرداند  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 83 ای باد که جان فدای پیغام تو باد آن لحظه که بگذری بدان حورنژاد گو بر سر ره دلشده ای را دیدم کز آرزوی تو جان شیرین می‌داد  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 82 آن‌ها که هوای عشق موزون زده‌اند هر نیم شبی سجاده در خون زده‌اند نشنیدستی که عاشقان خیمه ی عشق از گردش هفت چرخ بیرون زده‌اند  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 81 انگشتری عدل تو ای دشمن بند شد پرّه نردبان بر این چرخ بلند عالم بسریش حکم درهم پیوند کایشان چو خرند و حکم تو پشماگند  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 80 آن یار کله دوز چه شیرین دوزد انواع کلاه از در تحسین دوزد هر روز کلاه اطلس لعلی را از گنبد سیمین زه زرین دوزد    

مهستی گنجوی – رباعی شماره 79 آن کاتش مهر در دل ما افکند در آب نظر بر رخ زیبا افکند بند سر زلف خویش آشفته بدید پنداشت که کار ماست در پا افکند  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 78  آن روز که توسن فلک زین کردند آرایش مشتری و پروین کردند این بود نصیب ما ز دیوان قضا ما را چه گنه قسمت ما این کردند  

مهستی گنجوی – رباعی شماره 77 اشکم ز دو دیده متصل می‌آید از بهر تو ای مهر گسل می‌آید زنهار بدار حرمت اشک مرا کین قافله از کعبه ی دل می‌آید