نه باده نه جام باده ماند باقی
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 28 نه باده نه جام باده ماند باقی نه ساده نه نام ساده ماند باقی ما زاده ی مام روزگاریم ولی نه زاده نه مام زاده ماند باقی
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 28 نه باده نه جام باده ماند باقی نه ساده نه نام ساده ماند باقی ما زاده ی مام روزگاریم ولی نه زاده نه مام زاده ماند باقی
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 27 تو مردمک چشم من مهجوری زان با همه نزدیکیت از من دوری نی نی غلطم تو جان شیرین منی زان با منی و ز چشم من مستوری
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 26 شوخی که بیاض گردن روشن او آغشته به صندل شده پیرامن او صبح است و به سرخی شفق آلوده یا خون خلایق است در گردن او
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 25 تا کی غم زید و گه غم عمرو خوریم آن به که به جای غم ز خم خمر خوریم خوش باش به نیش و نوش کز نخل حیات فرض است که گه خار و گهی تمر خوریم
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 24 بگذارکه تا می خورم و مست شوم چون مست شوم به عشق پابست شوم پابست شوم به کلی از دست شوم از دست شوم نیست شوم هست شوم
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 23 تا دست ارادت به تو دادست دلم دامان طرب زکف نهادست دلم ره یافته در زلف دلاویز کجت القصه به راه کج فتادست دلم
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 22 بگذار که خویش را به خواری بکشم مپسند که بار شرمساری بکشم چون دوست به مرگ من به هر حال خوش است من نیز به مرگ خود به هر حال خوشم
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 21 گاهی هوس باده ی رنگین دارم گاه آرزوی وصل نگارین دارم گه سبحه به دست و گاه زنار به دوش یارب چه کسم کی ام چه آیین دارم
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 20 صدرا دیشب به باغ نواب شدم امروز به حضرتت شرفیاب شدم آن باغ چو روی ناکسان آب نداشت از خجلت بی آبی او آب شدم
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 19 تا دل به هوای وصل جانان دادم لب بر لب او نهادم و جان دادم خضر ار ز لب چشمه ی حیوان جان یافت من جان به لب چشمه ی حیوان دادم
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 18 با آنکه هنوز از می دوشین مستم در مهد طرب به خواب نوشین هستم ای دست خدا بگیر لختی دستم کز سخت دلی و سست بختی رستم
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 17 گفتم به زن نظام کای لولی شنگ خواهم که به چاله ات فروکوبم دنگ خیاط صفت لباس الفت ببریم من از گز کیر و تو ز مقراض دو لنگ