تا یار مرا ربوده از هستی خویش
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 16 تا یار مرا ربوده از هستی خویش واقف نیم از بلندی و پستی خویش آنگونه ز جام عشق مستم دارد کآگاه نی ام ز خویش و از مستی خویش
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 16 تا یار مرا ربوده از هستی خویش واقف نیم از بلندی و پستی خویش آنگونه ز جام عشق مستم دارد کآگاه نی ام ز خویش و از مستی خویش
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 15 بر روز ستاره تا کی افشانی بس در روز ستاره بالله ار بیند کس دهرت ز مراد خویش دارد محروم یا دست جهان ببند یا پای هوس
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 14 آن نرگس مست فتنه انگیز نگر آن خنجر مژگان بلاخیز نگر در عهد ملک که باده مستی ندهد اندر کف مست خنجر تیز نگر
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 13 آشفته سخن چو زلف جانان خوش تر چون کار جهان بی سر و سامان خوش تر مجموعه ی عاشقان بود دفتر من مجموعه ی عاشقان پریشان خوش تر
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 12 یک عمر شهان تربیت جیش کنند تا نیم نفس عیش به صد طیش کنند نازم به جهان همت درویشان را کایشان به یکی لقمه دوصد عیش کنند
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 11 در میکده مست از می نابم کردند سرمست ز جرعه ی شرابم کردند ای دوست به چشم های مست تو قسم جامی دو سه دادند و خرابم کردند
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 10 زلفین سیه که بر بناگوش تواند سر بر سر هم نهاده همدوش تواند ساید سر از ادب به پایت شب و روز آری دو سیاه حلقه در گوش تواند
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 9 گر چرخ جفا کرد چه می باید کرد ور ترک وفا کرد چه می باید کرد می خواست دلم که بر نشان آید تیر چون تیر خطا کرد چه می باید کرد
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 8 تا دل به برم هوای دلبر دارد افسانه ی عشق دلبر از بر دارد دل رفت ز بر چو رفت دلبر آری دل از دلبر چگونه دل بردارد
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 7 آمد مه شوال و مه روزه گذشت و ایام صیام و رنج سی روزه گذشت صد شکر خدا که روزی روزه ی ما گاهی به غنا و گه به دریوزه گذشت
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 6 آراسته جنتی که این روی من است افروخته دوزخی که این خوی من است شمشیر جهانسوز بهادر شه را دزدیده که این کمان ابروی من است
قاآنی شیرازی – رباعی شماره 5 ابروی کجت که دل برو مشتاق است محراب شهان و قبله ی آفاق است طاق است ولی به دلنشینی جفت است جفت است ولی ز بی قرینی طاق است