قومی ز پی مذهب و دین می سوزند
عبید زاکانی – رباعی شماره 27 قومی ز پی مذهب و دین می سوزند قومی ز برای حور عین می سوزند من شاهد و می دارم و باغی چو بهشت ویشان همه در حسرت این می سوزند
عبید زاکانی – رباعی شماره 27 قومی ز پی مذهب و دین می سوزند قومی ز برای حور عین می سوزند من شاهد و می دارم و باغی چو بهشت ویشان همه در حسرت این می سوزند
عبید زاکانی – رباعی شماره 26 زین گونه که این شمع روان می سوزد گویی ز فراق دوستان می سوزد گر گریه کنیم هر دو با هم شاید کو را و مرا رشته ی جان می سوزد
عبید زاکانی – رباعی شماره 25 از شدت دست تنگی و محنت برد در خیمه ی ما نه خواب یابی و نه خورد در تابه و صحن و کاسه و کوزه ی ما نه چرب و نه شیرین و نه گرم است و نه سرد
عبید زاکانی – رباعی شماره 24 لب هر که بر آن لعل طربناک نهد پا بر سر نه کرسی افلاک نهد خورشید چو ماه پیش رویش به ادب هر روز دو بار روی بر خاک نهد
عبید زاکانی – رباعی شماره 23 گر وصل تو دست من شیدا گیرد وین درد و فراق راه صحرا گیرد هم حال من از روی تو نیکو گردد هم کار من از قد تو بالا گیرد
عبید زاکانی – رباعی شماره 22 تا ساخته شخص من و پرداخته اند در زیر لگد کوب غم انداخته اند گویی من زرد روی دلسوخته را چون شمع برای سوختن ساخته اند
عبید زاکانی – رباعی شماره 21 عشق تو مرا چو خاک ره خواهد کرد خال تو مرا حال تبه خواهد کرد زلف تو مرا به باد بر خواهد داد چشم تو مرا خانه سیه خواهد کرد
عبید زاکانی – رباعی شماره 20 جان قصه ی آن ماه سخنگو گوید دل کام روان زان لب دلجو جوید گر عکس رخش بر چمن افتد روزی از خاک همه لاله ی خودرو روید
عبید زاکانی – رباعی شماره 19 آن خور که ازو قوت روح افزاید یعنی می گلگون که فتوح افزاید من بنده ی آنکه در شبانگاه خورد من چاکر آن که در صبوح افزاید
عبید زاکانی – رباعی شماره 18 من ترک شراب ناب نتوانم کرد خمخانه ی خود خراب نتوانم کرد یک روز اگر باده ی صافی نخورم ده شب ز خمار خواب نتوانم کرد
عبید زاکانی – رباعی شماره 17 درویش که می خورد به میری برسد ور روبهکی خورد به شیری برسد گر پیر خورد جوانی از سر گیرد ور زانکه جوان خورد به پیری برسد
عبید زاکانی – رباعی شماره 16 آن زلف که بر گوشه ی غلطاق نهاد صد داغ جفا بر دل عشاق نهاد بر چهره ی او چو طاق ابرویش دید مه خوبی روی خویش بر طاق نهاد