پیش لب و زلفش ای دل از حیرانی
عبید زاکانی – رباعی شماره 51 پیش لب و زلفش ای دل از حیرانی چون ابروی شوخ او مکن پیشانی سودازدگی زلف او می بینی باریک مزاجی لبش می دانی
عبید زاکانی – رباعی شماره 51 پیش لب و زلفش ای دل از حیرانی چون ابروی شوخ او مکن پیشانی سودازدگی زلف او می بینی باریک مزاجی لبش می دانی
عبید زاکانی – رباعی شماره 50 ای آنکه به جز تو نیست فریادرسی غیر از کرمت نداد کس داد کسی کار من مستمند بیچاره بساز کان بر تو به هیچ آید و بر ماست بسی
عبید زاکانی – رباعی شماره 49 در درد سرم زین دل سودا پیشه کو را نبود به جز تمنی پیشه پیرانه سرش آرزوی برنایی است فریاد از این پیرک برنا پیشه
عبید زاکانی – رباعی شماره 48 ای رای تو ترجمان تقدیر شده تیغ تو چو خورشید جهانگیر شده همچون ترکش دشمن جاهت بینم آویخته و شکم پر از تیر شده
عبید زاکانی – رباعی شماره 47 از دل نرود شوق جمالت بیرون وز سینه هوای زلف و خالت بیرون این طرفه که با این همه سیلاب سرشگ از دیده نمی رود خیالت بیرون
عبید زاکانی – رباعی شماره 46 ای دل بگزین گوشه ای از ملک جهان زین شهر بدان شهر مرو سرگردان همچون مردان موزه بکن خیمه بسوز با چادر و موزه چند گردی چو زنان
عبید زاکانی – رباعی شماره 45 بر هیچ کسم نه مهر مانده است نه کین یک باره بشسته دست از دنیی و دین در گوشه نشسته ام به فسقی مشغول هرگز که شنیده فاسق گوشه نشین
عبید زاکانی – رباعی شماره 44 گفتم صنما شدم به کام دشمن زان غمزه ی شوخ و طره ی مرد افکن گفت آنچه ز چشم و زلف من بر تو گذشت ای خانه سیه چرا نگفتی با من
عبید زاکانی – رباعی شماره 43 از کار جهان کرانه خواهم کردن رو در می و در مغانه خواهم کردن تا خلق جهان دست بدارند ز من دیوانگیی بهانه خواهم کردن
عبید زاکانی – رباعی شماره 42 در کوچه ی فقر گوشه ای حاصل کن وز کشت حیات خوشه ای حاصل کن در کهنه رباط دهر غافل منشین راهی پیش است توشه ای حاصل کن
عبید زاکانی – رباعی شماره 41 دل سیر شد از غصه ی گردون خوردن وز دست ستم سیلی هر دون خوردن تا چند چو نای هر نفس ناله زدن تا کی چو پیاله دم به دم خون خوردن
عبید زاکانی – رباعی شماره 40 بیم است که در بیخودی افسانه شوم وانگشت نمای خویش و بیگانه شوم ای عقل فضول میدهد زحمت من ناگاه ز دست عقل دیوانه شوم