فکری که بر آن طبع روان می گذرد
عبید زاکانی – رباعی شماره 15 فکری که بر آن طبع روان می گذرد شرحش ز معانی و بیان می گذرد شعر تو چرا نازک و شیرین نبود آخر نه بدان لب و دهان می گذرد
عبید زاکانی – رباعی شماره 15 فکری که بر آن طبع روان می گذرد شرحش ز معانی و بیان می گذرد شعر تو چرا نازک و شیرین نبود آخر نه بدان لب و دهان می گذرد
عبید زاکانی – رباعی شماره 14 ای شعله ای از پرتو رویت خورشید رویم ز غمت زرد شد و موی سفید از وصل تو هر که بود در جمله جهان برداشت نصیبی و من خسته امید
عبید زاکانی – رباعی شماره 13 تا یار برفت صبر از من برمید وز هر مژه ام هزار خونابه چکید گویی نتوانم که ببینم بازش ((تا کور شود هر آنکه نتواند دید))
عبید زاکانی – رباعی شماره 12 هر چند بهشت صد کرامت دارد مرغ و می و حور سرو قامت دارد ساقی بده این باده ی گلرنگ به نقد کان نسیه ی او سر به قیامت دارد
عبید زاکانی – رباعی شماره 11 این شمع که شب در انجمن می خندد ماند به گلی که در چمن می خندد هر شب که به بالین من آید تا روز میسوزد و بر گریه ی من می خندد
عبید زاکانی – رباعی شماره 10 گل کز رخ او خجل فرو میماند چیزیش بدان غالیه بو میماند ماه شب چهارده چو بر می آید او نیست ولی نیک بدو میماند
عبید زاکانی – رباعی شماره 9 هر چند که درد دل هر خسته بسیست وز دست فلک رشته ی بگسسته بسیست زنهار ز کار بسته دل تنگ مدار در نامه ی غیب راز سربسته بسیست
عبید زاکانی – رباعی شماره 8 می کوش که تا ز اهل نظر خوانندت وز عالم راز بی خبر خوانندت گر خیر کنی فرشته خوانند تو را ور میل بشر کنی بشر خوانندت
عبید زاکانی – رباعی شماره 7 امشب من و چنگیی و معشوقه ی چست بودیم به عیش و عهد کردیم درست ساقی ز بلور ناب بر روی زمین میکشت عقیق و لؤلؤ تر میرست
عبید زاکانی – رباعی شماره 6 دنیا نه مقام ماست نه جای نشست فرزانه در او خراب اولیتر و مست بر آتش غم ز باده آبی میزن زان پیش که در خاک روی باد به دست
عبید زاکانی – رباعی شماره 5 دوران بقا بی می و ساقی حشو است بی زمزمه ی نای عراقی حشو است چندان که فذالک جهان می نگرم بارز همه عشرت است و باقی حشو است
عبید زاکانی – رباعی شماره 4 گفتم عقلم گفت که حیران من است گفتم جانم گفت که قربان من است گفتم که دلم گفت که آن دیوانه در سلسله ی زلف پریشان من است