ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 29 از 37 - ادبستان شعر پارسی

با من بت من تیغ جفا آخته دارد

سنایی غزنوی – غزل شماره 99 با من بت من تیغ جفا آخته دارد صبر از دل من جمله برون تاخته دارد او را دلم آرامگه ست و عجبست این کارامگه خویش برانداخته دارد صد مشعله از عشق برافروخته دارم تا صد علم از حسن برافراخته دارد جانم ببرد تا ندبی نرد ببازم زیرا که … ادامه

آن را که خدا از قلم لطف نگارد

سنایی غزنوی – غزل شماره 98 آن را که خدا از قلم لطف نگارد شاید که به خود زحمت مشاطه نیارد مشاطه چه حاجت بود آن را که همی حسن هر ساعت ماهی ز گریبانش برآرد انگشت نمای همه دلها شود ار چه ناخنش نباشد که سر خویش بخارد با زحمت شانه چکند چنبر زلفی … ادامه

دلم با عشق آن بت کار دارد

سنایی غزنوی – غزل شماره 97 دلم با عشق آن بت کار دارد که او با عاشقان پیکار دارد به دست عشقبازی درفتادم که او عاشق چو من بسیار دارد دل من عاشق عشقست و شاید که از من یار دل بیزار دارد کرا معشوق جز عشقست از آنست که او آیینه ی زنگار دارد … ادامه

آنکس که ز عاشقی خبر دارد

سنایی غزنوی – غزل شماره 96 آنکس که ز عاشقی خبر دارد دایم سر نیش بر جگر دارد جان را به قضای عشق بسپارد تن پیش بلا و غم سپر دارد گه دست بلا فراز دل گیرد گه سنگ تعب به زیر سر دارد پیوسته چو من فگنده تن گردد دل را ز هوای نفس … ادامه

کسی کاندر تو دل بندد همی بر خویشتن خندد

سنایی غزنوی – غزل شماره 95 کسی کاندر تو دل بندد همی بر خویشتن خندد که جز بی معنیی چون تو چو تو دلدار نپسندد وگر نو کیسه ی عشقی تو از شوخی به دست آری قباها کز تو درپوشد کمرها کز تو دربندد ز عمر و صبر و دین ببرید آنکو بست بر تو … ادامه

مرا عشق نگارینم چو آتش در جگر بندد

سنایی غزنوی – غزل شماره 94 مرا عشق نگارینم چو آتش در جگر بندد به مژگان در همی دانم مرا عقد دُرر بندد بیاید هر شبی هجران به بالینم فرو کوبد بدان آید همی هر شب که چشمم بر سهر بندد به یارم گفت وی را من که خواب من نبد ای جان یقین دانم … ادامه

ایام چو من عاشق جانباز نیابد

سنایی غزنوی – غزل شماره 93 ایام چو من عاشق جانباز نیابد دلداده چنو دلبر طناز نیابد از روی نیاز او همه را روی نماید یک دلشده او را ز ره ناز نیابد بگداخت مرا طره ی طرارش از آن سان پیشم به دو صد غمزه ی غماز نیابد چونان شده ام من ز نحیفی … ادامه

تا کی کنم از طره ی طرار تو فریاد

سنایی غزنوی – غزل شماره 92 تا کی کنم از طره ی طرار تو فریاد تا کی کشم از غمزه ی غماز تو بیداد یک شهر زن و مرد همی باز ندانند فریاد من از خنده و بیداد تو از داد آن روز که زلفین نگون تو بدیدند گشتند تو را بنده چو من بنده … ادامه

این نه زلفست آنکه او بر عارض رخشان نهاد

سنایی غزنوی – غزل شماره 91 این نه زلفست آنکه او بر عارض رخشان نهاد صورت جوریست کو بر عدل نوشروان نهاد گر زند بر زهر بوسه زهر گردد چون شکر یارب آن چندین حلاوت در لبی بتوان نهاد توبه و پرهیز ما را تابش از هم باز کرد تا به عمدا زلف را بر … ادامه

تا نگار من ز محفل پای در محمل نهاد

سنایی غزنوی – غزل شماره 90 تا نگار من ز محفل پای در محمل نهاد داغ حسرت عاشقان را سر به سر بر دل نهاد دلبران بی دل شدند زانگه که او بربست بار عاشقان دادند جان چون پای در محمل نهاد روز من چون تیره زلفش گشت از هجران او چون بدیدم کان غلامش … ادامه

روزی دل من مرا نشان داد

سنایی غزنوی – غزل شماره 89 روزی دل من مرا نشان داد وز ماه من او خبر به جان داد گفتا بشنو نشان ماهی کو نامه ی عشق در جهان داد خورشید رهی او نزیبد مه بوسه ورا بر آستان داد یک روز مرا بخواند و بنواخت وآنگاه به وصل من زبان داد برداشت پیاله … ادامه

دوش يارم به بر خويش مرا بار نداد

سنایی غزنوی – غزل شماره 88 دوش يارم به بر خويش مرا بار نداد قوت جانم زد و ياقوت شکربار نداد آن درختي که همه عمر بکشتم به اميد دوش در فرقت او خشک شد و بار نداد شب تاريک چو من حلقه زدم بر در او بار چون داد دل او که مرا بار … ادامه