ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 26 از 37 - ادبستان شعر پارسی

با او دلم به مهر و مودت یگانه بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 135 با او دلم به مهر و مودت یگانه بود سیمرغ عشق را دل من آشیانه بود بر درگهم ز جمع فرشته سپاه بود عرش مجید جاه مرا آستانه بود در راه من نهاد نهان دام مکر خویش آدم میان حلقه ی آن دام دانه بود می‌خواست تا نشانه ی … ادامه

نور تا کیست که آن پرده ی روی تو بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 134 نور تا کیست که آن پرده ی روی تو بود مشک خود کیست که آن بنده ی موی تو بود ز آفتابم عجب آید که کند دعوی نور در سرایی که درو تابش روی تو بود در ترازوی قیامت ز پی سختن نور صد من عرش کم از نیم … ادامه

از هر چه گمان بر دلم یار نه آن بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 133 از هر چه گمان بر دلم یار نه آن بود پندار بود آن عشق و یقین جمله گمان بود آن ناز تکلف بد و آن مهر فسون بود وان عشق مجازی بد و آن سود زیان بود بر روی رقم شد شرری کز دل و جان تافت وز دیده … ادامه

روی او ماهست اگر بر ماه مشک افشان بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 132 روی او ماهست اگر بر ماه مشک افشان بود قد او سروست اگر بر سرو لالستان بود گر روا باشد که لالستان بود بالای سرو بر مه روشن روا باشد که مشک افشان بود دل چو گوی و پشت چون چوگان بود عشاق را تا زنخدانش چو گوی و … ادامه

هزار سال به امید تو توانم بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 131 هزار سال به امید تو توانم بود هر آنگهی که بیابم هنوز باشد زود مرا وصال نباید همان امید خوشست نه هر که رفت رسید و نه هر که کشت درود مرا هوای تو غالب شدست بر یک حال نه از جفای تو کم شد نه از وفا افزود … ادامه

عاشق و یار یار باید بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 130 عاشق و یار یار باید بود در همه کار یار باید بود گر همه راحت و طرب طلبی رنج بردار یار باید بود روز و شب ز اشک چشم و گونه ی زرد در و دینار یار باید بود ور گل دولتت همی باید خسته ی خار یار باید … ادامه

چون دو زلفین تو کمند بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 129 چون دو زلفین تو کمند بود شاید ار دل اسیر بند بود گوییم صبر کن ز بهر خدا آخر این صبر نیز چند بود خواجه انصاف می بباید داد با چنین رخ چه جای پند بود سرو را کی رخ چو ماه بود ما را کی لب چو قند … ادامه

آفرین بادا بر آن کس کو تو را در بر بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 128 آفرین بادا بر آن کس کو تو را در بر بود و آفرین بادا بر آن کس کو تو را درخور بود آفرین بر جان آن کس کو نکو خواهت بود شادمان آن کس که با تو در یکی بستر بود جان و دل بردی به قهر و بوسه … ادامه

گر سال عمر من به سر آید روا بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 127 گر سال عمر من به سر آید روا بود اندی که سال عیش همیشه به جا بود پایان عاشقی نه پدیدست تا ابد پس سال و ماه و وقت در او از کجا بود ای وای و حسرتا که اگر عشق یک نفس در سال و ماه عمر ز … ادامه

مردمان دوستی چنین نکنند

سنایی غزنوی – غزل شماره 126 مردمان دوستی چنین نکنند هر زمان اسب هجر زین نکنند جنگ و آزار و خشم یکباره مذهب و اعتقاد و دین نکنند چون کسی را به مهر بگزینند دیگری را بر او گزین نکنند در رخ دوستان کمان نکشند بر دل عاشقان کمین نکنند چون منی را به چاره … ادامه

وصال حالت اگر عاشقی حلال کند

سنایی غزنوی – غزل شماره 125 وصال حالت اگر عاشقی حلال کند فراق عشق همه حالها زوال کند وصال جستن عاشق نشان بی خبریست که نه ره همه ی عاشقان وصال کند رهیست عشق کشیده میان درد و دریغ طلب در او صفت بی خودی مثال کند نصیب خلق یکی خندقی پر از شهوت در … ادامه

گر شبی عشق تو بر تخت دلم شاهی کند

سنایی غزنوی – غزل شماره 124   گر شبی عشق تو بر تخت دلم شاهی کند صدهزاران ماه آن شب خدمت ماهی کند باد لطفت گر به دارالملک انسان بروزد هر یکی را بر مثال یوسف چاهی کند من چه سگ باشم که در عشق تو خوش یک دم زنم آدم و ابلیس یک جا … ادامه