سنایی غزنوی – غزل شماره 131
هزار سال به امید تو توانم بود
هر آنگهی که بیابم هنوز باشد زود
مرا وصال نباید همان امید خوشست
نه هر که رفت رسید و نه هر که کشت درود
مرا هوای تو غالب شدست بر یک حال
نه از جفای تو کم شد نه از وفا افزود
من از تو هیچ ندیدم هنوز خواهم دید
ز شیر صورت او دیدم و ز آتش دود
همیشه صید تو خواهم بدن که چهره ی تو
نمودنی بنمود و ربودنی بربود
