ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 25 از 37 - ادبستان شعر پارسی

هر که در عاشقی تمام بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 147 هر که در عاشقی تمام بود پخته خوانش اگر چه خام بود آنکه او شاد گردد از غم عشق خاص دانش اگر چه عام بود چه خبر دارد از حلاوت عشق هر که در بند ننگ و نام بود دوری از عشق اگر همی خواهی کز سلامت تو را … ادامه

دوش ما را در خراباتی شب معراج بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 146 دوش ما را در خراباتی شب معراج بود آنکه مستغنی بد از ما هم به ما محتاج بود بر امید وصل ما را ملک بود و مال بود از صفای وقت ما را تخت بود و تاج بود عشق ما تحقیق بود و شرب ما تسلیم بود حال ما … ادامه

هر که در کوی خرابات مرا بار دهد

سنایی غزنوی – غزل شماره 145 هر که در کوی خرابات مرا بار دهد به کمال و کرمش جان من اقرار دهد بار در کوی خرابات مرا هیچ کسی ندهد ور دهد آن یار وفادار دهد در خرابات بود یار من و من شب و روز به سر کوی همی گردم تا بار دهد ای … ادامه

روزی بت من مست به بازار برآمد

سنایی غزنوی – غزل شماره 144 روزی بت من مست به بازار برآمد گرد از دل عشاق به یک بار برآمد صد دلشده را از غم او روز فرو شد صد شیفته را از غم او کار برآمد رخسار و خطش بود چو دیبا و چو عنبر باز آن دو بهم کرد و خریدار برآمد … ادامه

معشوق مرا ره قلندر زد

سنایی غزنوی – غزل شماره 143 معشوق مرا ره قلندر زد زان راه به جانم آتش اندر زد گه رفت ره صلاح دین داری گه راه مقامران لنگر زد رندی در زهد و کفر در ایمان ظلمت در نور و خیر در شر زد خمیده چو حلقه کرد قد من و آنگاه مرا چو حلقه … ادامه

اقتدا بر عاشقان کن گر دلیلت هست درد

سنایی غزنوی – غزل شماره 142 اقتدا بر عاشقان کن گر دلیلت هست درد ور نداری درد گرد مذهب رندان مگرد ناشده بی عقل و جان و دل درین ره کی شوی محرم درگاه عشقی با بت و زنار گرد هر که شد مشتاق او یکبارگی آواره شد هر که شد جویای او در جان … ادامه

لشکر شب رفت و صبح اندر رسید

سنایی غزنوی – غزل شماره 141 لشکر شب رفت و صبح اندر رسید خیز و مهرویا فراز آور نبید چشم مست پر خمارت باز کن کز نشاطت صبرم از دل بر پرید مطرب سرمست را آواز ده چون ز میخانه عصیر اندر رسید پر مکن جام ای صنم امشب چو دوش کت همه جامه چکانه … ادامه

تا رقم عاشقی در دلم آمد پدید

سنایی غزنوی – غزل شماره 140 تا رقم عاشقی در دلم آمد پدید عاشقی از جان من نسبت آدم برید در صفت عاشقی لفظ و عبارت بسوخت حرف و بیان شد نهان نام و نشان شد پدید قافله اندر گذشت راه ز ما شد نهان گشت ز ما منقطع هر که به ما در رسید … ادامه

تو را باری چو من گر یار باید

سنایی غزنوی – غزل شماره 139 تو را باری چو من گر یار باید ازین به مر مرا تیمار باید اگر بیمار باشد ور نباشد مر این دل را یکی دلدار باید اگر ممکن نباشد وصل باری بسالی در یکی دیدار باید بیازردی مرا وانگه تو گویی چه کردی کز منت آزار باید مرا گویی … ادامه

ای یار بی تکلف ما را نبید باید

سنایی غزنوی – غزل شماره 138 ای یار بی تکلف ما را نبید باید وین قفل رنج ما را امشب کلید باید جام و سماع و شاهد حاضر شدند باری وین خرقه های دعوی بر هم درید باید ایمان و زاهدی را بر هم شکست باید زنار جاحدی را از جان خرید باید از روی … ادامه

هر زمان از عشقت ای دلبر دل من خون شود

سنایی غزنوی – غزل شماره 137 هر زمان از عشقت ای دلبر دل من خون شود قطره ها گردد ز راه دیدگان بیرون شود گر ز بی صبری بگویم راز دل با سنگ و روی روی را تن آب گردد سنگ را دل خون شود ز آتش و درد فراقت این نباشد بس عجب گر … ادامه

هر کرا در دل خمار عشق و برنایی بود

سنایی غزنوی – غزل شماره 136 هر کرا در دل خمار عشق و برنایی بود کار او در عاشقی زاری و رسوایی بود این منم زاری که از عشق بتان شیدا شدم آری اندر عاشقی زاری و شیدایی بود ای نگارین چند فرمایی شکیبایی مرا با غم عشقت کجا در دل شکیبایی بود مر مرا … ادامه