ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 2 از 37 - ادبستان شعر پارسی

تا به گرد روی آن شیرین پسر گردم همی

سنایی غزنوی – غزل شماره 423 تا به گرد روی آن شیرین پسر گردم همی چون قلم گرد سر کویش به سر گردم همی بهر آن بو تا که خورشیدی به دست آرم چنو من به گرد کوی خیره خیره برگردم همی پس چو میدان فلک را نیست خورشیدی چو تو چون فلک هر روز … ادامه

ای پسر گر نه ز عشقت دست بر سر دارمی

سنایی غزنوی – غزل شماره 422 ای پسر گر نه ز عشقت دست بر سر دارمی گاه عشرت پیش تو بر دست ساغر دارمی ورنه همچون حلقه ی در داردی عشقت مرا بر امیدت هر زمانی گوش بر در دارمی نیستی پشتم چو چنبر در غم هجران تو گر شبی در گردن تو دست چنبر … ادامه

الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی

سنایی غزنوی – غزل شماره 421 الا ای لعبت ساقی ز می پر کن مرا جامی که پیدا نیست کارم را درین گیتی سرانجامی کنون چون توبه بشکستم به خلوت با تو بنشستم ز می باید که در دستم نهی هر ساعتی جامی نباید خورد چندین غم بباید زیستن خرم که از ما اندرین عالم … ادامه

به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی

سنایی غزنوی – غزل شماره 420 به درگاه عشقت چه نامی چه ننگی به نزد جلالت چه شاهی چه شنگی جهان پر حدیث وصال تو بینم زهی نارسیده به زلف تو چنگی همانا به صحرا نظر کرده ای تو که صحرا ز رویت گرفتست رنگی ز عکس رخ تو به هر مرغزاری ز دیبای چینی … ادامه

لولو خوشاب من از چنگ شد یکبارگی

سنایی غزنوی – غزل شماره 419 لولو خوشاب من از چنگ شد یکبارگی لاله ی سیراب من بی رنگ شد یکبارگی دلبری را من به چنگ آورده بودم در جهان ای دریغا دلبرم کز چنگ شد یکبارگی جنگها بودی میان ما و گاهی آشتی آشتی این بار الحق جنگ شد یکبارگی بود نام و ننگ … ادامه

ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

سنایی غزنوی – غزل شماره 418 ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی کی سزاوار هوای رخ جانان باشی دُر دریا تو چگونه به کف آری که همی به لب جوی چو اطفال هراسان باشی چون به ترک دل و جان گفت نیاری آن به که شوی دور ازین کوی و تن … ادامه

ای گل آبدار نوروزی

سنایی غزنوی – غزل شماره 417 ای گل آبدار نوروزی دیدنت فرخی و فیروزی ای فروزنده از رخانت جان آتش عشق تا کی افروزی دل بدخواه سوز اندر عشق چونکه دلهای عاشقان سوزی از لب آموز خوب مذهب خوب از دو زلفین چه تنبل آموزی ای دریده دل من از غم عشق زان لب چون … ادامه

چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی

سنایی غزنوی – غزل شماره 416 چرا ز روی لطافت بدین غریب نسازی که بس غریب نباشد ز تو غریب نوازی ز بهر یک سخن تو دو گوش ما سوی آن لب ستیزه بر دل ما و دو چشم تو سوی بازی چه آفتی تو که شبها میان دیده چو خوابی چه فتنه ای تو … ادامه

نگویی تا به گلبن بر چه غلغل دارد آن قمری

سنایی غزنوی – غزل شماره 415 نگویی تا به گلبن بر چه غلغل دارد آن قمری که چندان لحن می سازد همی نالد ز کم صبری به لحن اندر همی گوید که سبحانا نگارنده که بنگارد چنان رویی بدان خوبی و خوش چهری مسیحا دم و موسی کف سلیمان طبع و یوسف رخ محمد دین … ادامه

عشق و شراب و یار و خرابات و کافری

سنایی غزنوی – غزل شماره 414 عشق و شراب و یار و خرابات و کافری هر کس که یافت شد ز همه اندهان بری از راه کج به سوی خرابات راه یافت کفرش همه هدی شد و توحید کافری بگذاشت آنچه بود هم از هجر و هم ز وصل برخاست از تصرف و از راه … ادامه

در ره روش عشق چه میری چه اسیری

سنایی غزنوی – غزل شماره 413 در ره روش عشق چه میری چه اسیری در مذهب عاشق چه جوانی و چه پیری آنجا که گذر کرد بناگه سپه عشق رخها همه زردست و جگرها همه قیری آزاد کن از تیرگی خویش و غم عشق تا بنده ی خال تو بود نور اثیری عالم همه بی … ادامه

انصاف بده که نیک یاری

سنایی غزنوی – غزل شماره 412 انصاف بده که نیک یاری زو هیچ مگو که خوش نگاری در رود زدن شکر سماعی در گوی زدن شکر سواری مه جبهت و آفتاب رویی زهره دل و مشتری عذاری بنوشت زمانه گویی آنجا در جانت کتاب بردباری بنگاشت خدای گویی اینجا در دیده ت نقش حقگزاری از … ادامه