ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 16 از 37 - ادبستان شعر پارسی

ای ناگزران عقل و جانم

سنایی غزنوی – غزل شماره 255 ای ناگزران عقل و جانم وی غارت کرده این و آنم ای نقش خیال تو یقینم وی خال جمال تو گمانم تا با خودم از عدم کمم کم چون با تو بوم همه جهانم در بازم با تو خویشتن را تا با تو بمانم ار بمانم گویی که به … ادامه

مسلم کن دل از هستی مسلم

سنایی غزنوی – غزل شماره 254 مسلم کن دل از هستی مسلم دمادم کش قدح اینجا دمادم نه زان می ها کز آن مستی فزاید از آن می ها که از جانم کم کند غم حریفانت همه یکرنگ و دلشاد چو بسطامی و ابراهیم ادهم جنید و شبلی و معروف کرخی حبیب و آدم و … ادامه

در راه عشق ای عاشقان خواهی شفا خواهی الم

سنایی غزنوی – غزل شماره 253 در راه عشق ای عاشقان خواهی شفا خواهی الم کاندر طریق عاشقی یک رنگ بینی بیش و کم روزی بیاید در میان تا عشق را بندی میان عیسی بباید ترجمان تا زنده گرداند به دم چون دیده کوته بین بود هر نقش حورالعین بود چون حاصل عشق این بود … ادامه

ای چهره ی تو چراغ عالم

سنایی غزنوی – غزل شماره 252 ای چهره ی تو چراغ عالم با دیدن تو کجا بود غم شد خلد به روی تو سرایم بی روی تو خلد شد جهنم ای شمسه ی نیکوان به خوبی چون تو دگری نزاد ز آدم کوی تو شدست باغ عشاق باریده بر او ز دیده هانم بندیست نهان … ادامه

چو دانستم که گردنده ست عالم

سنایی غزنوی – غزل شماره 251 چو دانستم که گردنده ست عالم نیاید مرد را بنیاد محکم پس آن بهتر که ما در وی مقیمیم شبان و روز با هم مست و خرم مرا زان چه که چونان گفت ابلیس مرا زان چه که چونین کرد آدم تو گویی می مخور من می خورم می … ادامه

من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم

سنایی غزنوی – غزل شماره 250 من که باشم که به تن رخت وفای تو کشم دیده حمال کنم بار جفای تو کشم ملک الموت جفای تو ز من جان ببرد چون به دل بار سرافیل وفای تو کشم چکند عرش که او غاشیه ی من نکشد چون به جان غاشیه ی حکم و رضای … ادامه

روا داری که بی روی تو باشم

سنایی غزنوی – غزل شماره 249 روا داری که بی روی تو باشم ز غم باریک چون موی تو باشم همه روز و همه شب معتکف وار نشسته بر سر کوی تو باشم به جوی تو همه آبی روانست سزد گر من هواجوی تو باشم اگر چشمم ز رویت باز ماند به جان جوینده ی … ادامه

فراق آمد کنون از وصل برخوردار چون باشم

سنایی غزنوی – غزل شماره 248 فراق آمد کنون از وصل برخوردار چون باشم جدا گردید یار از من جدا از یار چون باشم به چشم ار نیستم گنج عقیق و لولو و گوهر عقیق افشان و گوهربیز و لولوبار چون باشم کسی کوبست خواب من در آب افگند پنداری چو خوابم شد تبه در … ادامه

چو آمد روی بر رویم که باشم من که من باشم

سنایی غزنوی – غزل شماره 247 چو آمد روی بر رویم که باشم من که من باشم که آنگه خوش بود با من که من بی خویشتن باشم من آنگه خود کسی باشم که در میدان حکم او نه دل باشم نه جان باشم نه سر باشم نه تن باشم چه جای سرکشی باشد ز … ادامه

می ده پسرا که در خمارم

سنایی غزنوی – غزل شماره 246 می ده پسرا که در خمارم آزرده ی جور روزگارم تا من بزیم پیاله بادا بر دست زیار یادگارم می رنگ کند به جامم اندر بس خون که ز دیده می ببارم از حلقه و تاب و بند زلفت هم مومن و بسته ی زنارم ای ماه در آتشم … ادامه

الحق نه دروغ سخت زارم

سنایی غزنوی – غزل شماره 245 الحق نه دروغ سخت زارم تا فتنه ی آن بت عیارم من پار شراب وصل خوردم امسال هنوز در خمارم صاحب سر درد و رنج گشتم تا با غم عشق یار غارم قتال ترین دلبرانست قلاش ترین روزگارم وز درد فراق و رنج هجرش از دیده و دل در … ادامه

روزی که رخ خوب تو در پیش ندارم

سنایی غزنوی – غزل شماره 244 روزی که رخ خوب تو در پیش ندارم آن روز دل خلق و سر خویش ندارم چندین چه کنی جور و جفا با من مسکین چون طاقت هجرت من درویش ندارم در مجمره ی عشق و غمت سوخته گشتم زین بیش سر گفت و کمابیش ندارم تا سلسله ی … ادامه