ورود / عضویت



بایگانی‌های غزلیات سنایی - صفحه 14 از 37 - ادبستان شعر پارسی

رو رو که دل از مهر تو بد عهد گسستیم

سنایی غزنوی – غزل شماره 279 رو رو که دل از مهر تو بد عهد گسستیم وز دام هوای تو بجستیم و برستیم چونان که تو از صحبت ما سیر شدستی ما نیز هم از صحبت تو سیر شدستیم از تف دل و آتش عشقت برهیدیم در سایه ی دیوار صبوری بنشستیم ور زانکه تو … ادامه

چشم روشن بادمان کز خود رهایی یافتیم

سنایی غزنوی – غزل شماره 278 چشم روشن بادمان کز خود رهایی یافتیم در مغاک خاک تیره روشنایی یافتیم گر چه ما دور از طمع بودیم یک چندی کنون از قناعت پایگاه پادشایی یافتیم ما ازین باطل خوران آشنا بیگانه وار پشت بر کردیم و با حق آشنایی یافتیم هرگز از بار حسد خسته نگردد … ادامه

تا ما به سر کوی تو آرام گرفتیم

سنایی غزنوی – غزل شماره 277 تا ما به سر کوی تو آرام گرفتیم اندر صف دلسوختگان نام گرفتیم در آتش تیمار تو تا سوخته گشتیم در کنج خرابات می خام گرفتیم از مدرسه و صومعه کردیم کناره در میکده و مصطبه آرام گرفتیم خال و کله تو صنما دانه و دامست ما در طلب … ادامه

ما کلاه خواجگی اکنون ز سر بنهاده ایم

سنایی غزنوی – غزل شماره 276 ما کلاه خواجگی اکنون ز سر بنهاده ایم تا که در بند کله دوزی اسیر افتاده ایم صد سر ارزد هر کلاهی کو همی دوزد ولیک ما بهای هر کله اکنون سری بنهاده ایم او کلاه عاشقان اکنون همی دوزد چو شمع ما از آن چون شمع در پیشش … ادامه

از پی تو ز عدم ما به جهان آمده ایم

سنایی غزنوی – غزل شماره 275 از پی تو ز عدم ما به جهان آمده ایم نز برای طرب و لهو و فغان آمده ایم عشق نپذیرد هستی و پرستیدن نفس ما ازین معنی بی نام و نشان آمده ایم تا کی از نسبت بی اصل همی لاف زنیم کز غرور خود بی خود به … ادامه

دلبرا ما دل به چنگال بلا بسپرده ایم

سنایی غزنوی – غزل شماره 274 دلبرا ما دل به چنگال بلا بسپرده ایم رحم کن بر ما که بس جان خسته و دل مرده ایم ای بسا شب کز برای دیدن دیدار تو از سر کوی تو بر سر سنگ و سیلی خورده ایم بندگی کردیم و دیدیم از تو ما پاداش خویش زرد … ادامه

ما را میفگنید که ما اوفتاده ایم

سنایی غزنوی – غزل شماره 273 ما را میفگنید که ما اوفتاده ایم در کار عشق تن به بلاها نهاده ایم آهستگی مجوی تو از ماورای هوش کاکنون به شغل بی دلی اندر فتاده ایم ما بی دلیم و بی دل هر چه کند رواست دل را به یادگار به معشوق داده ایم از ما … ادامه

خورشید تویی و ذره ماییم

سنایی غزنوی – غزل شماره 272 خورشید تویی و ذره ماییم بی روی تو روی کی نماییم تا کی به نقاب و پرده یک ره از کوی برآی تا برآییم چون تو صنم و چو ما شمن نیست شهری و گلی تویی و ماییم آخر نه ز گلبن تو خاریم آخر نه ز باغ تو … ادامه

لبیک زنان عشق ماییم

سنایی غزنوی – غزل شماره 271 لبیک زنان عشق ماییم احرام گرفته در وفاییم در کوی قلندری و تجرید در کم زدن اوفتاده ماییم جز روح طوافگه نداریم کز بادیه ی هوا برآییم گر درخور خدمتت نباشیم سقایی راه را بشاییم ما در غم تو تو هم نگویی کاخر تو کجا و ما کجاییم بر … ادامه

ای به رخسار کفر و ایمان هم

سنایی غزنوی – غزل شماره 270 ای به رخسار کفر و ایمان هم وی به گفتار درد و درمان هم زلف پر تاب تو چو قامت من چنبرست ای نگار چوگان هم خیره ماند از لب تو بیجاده به سر تو که لعل و مرجان هم از رخ تو دلیل اثباتست عالم عقل را و … ادامه

ای دو زلفت دراز و بالا هم

سنایی غزنوی – غزل شماره 269 ای دو زلفت دراز و بالا هم وی دو لعلت نهان و پیدا هم شوخ تنها که خواند چشم تو را چشم تو شوخ هست و رعنا هم بسته ی تو هزار نادان هست چه عجب صدهزار دانا هم بسته ی توست طبع ناگویا من چه گویم زبان گویا … ادامه

بی صحبت تو جهان نخواهم

سنایی غزنوی – غزل شماره 268 بی صحبت تو جهان نخواهم بی خشنودیت جان نخواهم گر جان و روان من بخواهی یک دم زدنت امان نخواهم جان را بدهم به خدمت تو من خدمت رایگان نخواهم رضوان و بهشت و حورعین را بی روی تو جاودان نخواهم بر من تو نشان خویش کردی حقا که … ادامه