ما را میفگنید که ما اوفتاده ایم

سنایی غزنوی – غزل شماره 273

ما را میفگنید که ما اوفتاده ایم

در کار عشق تن به بلاها نهاده ایم

آهستگی مجوی تو از ماورای هوش

کاکنون به شغل بی دلی اندر فتاده ایم

ما بی دلیم و بی دل هر چه کند رواست

دل را به یادگار به معشوق داده ایم

از ما بهر حدیث به آزار چون کشد

ما مردمان بی دل و بی مکر و ساده ایم

خصمان ما اگر در خوبی ببسته اند

ما در وفاش چندین درها گشاده ایم

گر بد کنند با ما ما نیکویی کنیم

زیرا که پاک نسبت و آزاده زاده ایم