بی تیر غمت پشت کمان دارم من
سنایی غزنوی – رباعی شماره 324 بی تیر غمت پشت کمان دارم من دادم به تو دل تو را چو جان دارم من پیش تو اگر چه بر زمین دارم پای دستی ز غمت بر آسمان دارم من
سنایی غزنوی – رباعی شماره 324 بی تیر غمت پشت کمان دارم من دادم به تو دل تو را چو جان دارم من پیش تو اگر چه بر زمین دارم پای دستی ز غمت بر آسمان دارم من
سنایی غزنوی – رباعی شماره 323 ای شاه چو لاله دارد از تو دشمن دل تیره و چاک دامن و خاک وطن چون چرخ چراست خصمت ای گرد افگن نالنده و گردان و رسن در گردن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 322 بد کمتر ازین کن ای بت سیمین تن کایزد به بدت بازدهد پاداشن یکباره مکن همه بدیها با من لختی بنه ای دوست برای دشمن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 321 گر کرده بدی تو آزمون دل من دل بسته نداری تو بدون دل من گر آگاهی از اندرون دل من زینگونه نکوشی تو به خون دل من
سنایی غزنوی – رباعی شماره 320 ای یار قلندر خراباتی من با من تو به بند دامن اندر دامن من نیز قلندرانه در دادم تن هر دو به خرابات گرفتیم وطن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 319 پندی دهمت اگر پذیری ای تن تا سور تو را به دل نگردد شیون عضوی ز تو گر صلح کند با دشمن دشمن دو شمر تیغ دو کش زخم دو زن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 318 ای چون گل نوشکفته بر طرف چمن گلبوی شود ز نام تو کام و دهن گر گل بر خار باشد ای سیمین تن چون گل بر توست خار بر دیده ی من
سنایی غزنوی – رباعی شماره 317 با من شب و روز گرم بودی به سخن تا چون زر شد کار تو ای سیمین تن برگشتی از دوست تو همچون دشمن بدعهد نکوروی ندیدم چو تو من
سنایی غزنوی – رباعی شماره 316 گه یار شوی تو با ملامت گر من گه بگریزی ز بیم خصم از بر من بگذار مرا چو نیستی درخور من تو مصلح و من رند نداری سر من
سنایی غزنوی – رباعی شماره 315 اکنون که ستد هوای تو داد از من گر جان بدهم نیایدت یاد از من مسکین من مستمند کاندر غم تو می سوزم و تو فارغ و آزاد از من
سنایی غزنوی – رباعی شماره 314 گه بردوزی به دامنم بر دامن گه نگذاری که گردمت پیرامن گه دوست همی شماریم گه دشمن تا من کیم از تو ای دریغا تو به من
سنایی غزنوی – رباعی شماره 313 تا با خودی ار چه همنشینی با من ای بس دوری که از تو باشد تا من در من نرسی تا نشوی یکتا من اندر ره عشق یا تو گنجی یا من