ای شور چو آب کامه و تلخ چو می
سنایی غزنوی- رباعی شماره 420 ای شور چو آب کامه و تلخ چو می چون نای میان تهی و پر بند چو نی بی چربش همچون جگر و سخت چو پی بدعهد چو روزگار و مکروه چو قی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 420 ای شور چو آب کامه و تلخ چو می چون نای میان تهی و پر بند چو نی بی چربش همچون جگر و سخت چو پی بدعهد چو روزگار و مکروه چو قی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 419 تا شد صنما عشق تو همراه رهی درهم زده شد عشق و تمناه رهی چونان شد اگر ازین دل آهی نزنم جز جان نبود تعبیه در آه رهی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 418 از خلق ز راه تیز گوشی نرهی وز خود ز سر سخن فروشی نرهی زین هر دو بدین دو گر بکوشی نرهی از خلق و ز خود جز به خموشی نرهی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 417 تا کی ز غم جهان امانی خواهی تا کی به مراد خود جهانی خواهی چون درخور خویشتن تمنا نکنی زین مسجد و زان میکده نانی خواهی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 416 بر خاک نهم پیش تو سر گر خواهی وان خاک کنم ز دیده تر گر خواهی ای جان چو به یاد تو مرا کار نکوست جان نیز دل انگار و ببر گر خواهی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 415 با هر تاری سوخته چون پود شوی یا جمله همه زیان بی سود شوی در دیده ی عهد دوستان دود شوی زینگونه به کام دشمنان زود شوی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 414 گیرم که مقدم مقالات شوی پیش شمن صفات خود لات شوی جز جمع مباش تا مگر ذات شوی کانگه که پراکنده شوی مات شوی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 413 جز راه قلندر و خرابات مپوی جز باده و جز سماع و جز یار مجوی پر کن قدح شراب و در پیش سبوی می نوش کن ای نگار و بیهوده مگوی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 412 تا مخرقه و رانده ی هر در نشوی نزد همه کس چو کفر و کافر نشوی حقا که بدین حدیث همسر نشوی تا هر چه کمست ازو تو کمتر نشوی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 411 گفتم چو لبی بوسه ده ای بی معنی خود چون زلفی پر گره ای بی معنی گفتی ز که یابیم به ای بی معنی با ما تو برین دلی زده ای بی معنی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 410 یک روز نباشد که تو با کبر و منی صد تیغ جفا بر من مسکین نزنی آن روز که کم باشد آن ممتحنی از کوه پلنگ آری و در من فگنی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 409 پرسی که ز بهر مجلس افروختنی در عشق چه لفظهاست بردوختنی ای بی خبر از سوخته و سوختنی عشق آمدنی بود نه اندوختنی