ای آنکه مرا به جای عقل و جانی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 408 ای آنکه مرا به جای عقل و جانی با لذت علم و قوت و ایمانی از دوستی تو زنده گردد دانی گر نام تو بر خاک سنایی خوانی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 408 ای آنکه مرا به جای عقل و جانی با لذت علم و قوت و ایمانی از دوستی تو زنده گردد دانی گر نام تو بر خاک سنایی خوانی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 407 ای شمع تو را نگفتم از نادانی از شهد جدا مشو که اندر مانی تا لاجرم اکنون تو و بی فرمانی گریانی و سر بریده و سوزانی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 406 گر من چو تو سنگین دل و ناخوش خومی کی بسته ی آن زلف و رخ نیکومی این دل که مراست کاشکی تو منمی و آن خو که تو راست کاشکی من تومی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 405 گر من سر ناز هر خسی داشتمی معشوقه درین شهر بسی داشتمی ور بر دل خود دست رسی داشتمی در هر نفسی همنفسی داشتمی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 404 گر آمدنم ز من بدی نامدمی ور نیز شدن ز من بدی کی شدمی به زان نبدی که اندرین دهر خراب نه آمدمی نه شدمی نه بدمی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 403 می خور که ظریفان جهان را دردی برگرد بناگوش ز می بینی خوی تا کی گویی توبه شکستم هی هی صد توبه شکسته به که یک کوزه ی می
سنایی غزنوی- رباعی شماره 402 گر دنیا را به خاشه ای داشتمی همچون دگران قماشه ای داشتمی لولی گویی مرا وگر لولیمی کبکی و سگی و لاشه ای داشتمی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 401 بیداد تو بر جان سنایی تا کی وین باختن عشق ریایی تا کی از هر چه مرا بود ببردی همه پاک آخر بنگویی این دغایی تا کی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 400 ای عود بهشت فعل بیدی تا کی وی ابر امید ناامیدی تا کی کردی بر من کبود رخ زرد آخر ای سرخ سیاه گر سپیدی تا کی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 399 تا چند ز جان مستمند اندیشی تا کی ز جهان پر گزند اندیشی آنچ از تو توان شدن همین کالبدست یک مزبله گو مباش چند اندیشی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 398 در خدمت ما اگر زمانی باشی در دولت صاحب قرانی باشی ور پاک و عزیز همچو جانی باشی بی ما تو چو بی جان و روانی باشی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 397 تا هشیاری به طعم مستی نرسی تا تن ندهی به جان پرستی نرسی تا در ره عشق دوست چون آتش و آب از خود نشوی نیست به هستی نرسی