در هجر تو گر دلم گراید به خسی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 396 در هجر تو گر دلم گراید به خسی در بر نگذارمش که سازم هوسی ور دیده نگه کند به دیدار کسی در سر نگذارمش که ماند نفسی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 396 در هجر تو گر دلم گراید به خسی در بر نگذارمش که سازم هوسی ور دیده نگه کند به دیدار کسی در سر نگذارمش که ماند نفسی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 395 گشتم ز غم فراق دیبا دوزی چون سوزن و در سینه ی سوزن سوزی باشد که مرا به قول نیک آموزی چون سوزن خود به دست گیرد روزی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 394 چون بلبل داریم برای بازی چون گل که ببوییم برون اندازی شمعم که چو برفروزیم بگدازی چنگم که ز بهر زدنم می سازی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 393 هست از دم من همیشه چرخ اندر دی وز شرم جمالت آفتاب اندر خوی هر روز چو مه به منزلی داری پی آخر چو ستاره شوخ چشمی تا کی
سنایی غزنوی- رباعی شماره 392 راهی که به اندیشه ی دل می سپری خواهی که به هر دو عالم اندر نگری در سرت همیشه سیرت گردون دار کانجا که همی ترسی ازو می گذری
سنایی غزنوی- رباعی شماره 391 باشد همه را چو بر ستاره ی سحری دل بر تو نهادن ای بت از بی خبری زیرا که چو صبح صادق ای رشک پری هم پرده دریده ای و هم پرده دری
سنایی غزنوی- رباعی شماره 390 گفتی که چو راه آشنایی گیری اندر دل و جان من روایی گیری کی دانستم که بی وفایی گیری در خشم شوی کم سنایی گیری
سنایی غزنوی – رباعی شماره 389 از نکته ی فاضلان به اندام تری وز سیرت زاهدان نکونام تری از رود و سرود و می غم انجام تری من سوختم و تو هر زمان خام تری
سنایی غزنوی – رباعی شماره 388 گیرم که غم هجر وصالم نخوری نه نیز به چشم رحم در من نگری این مایه توانی که بر دشمن و دوست آبم نبری و پوستینم ندری
سنایی غزنوی – رباعی شماره 387 زان چشم چو نرگس که به من درنگری چون نرگس تیر ماه خوابم ببری نرگس چشمی چو نرگس ای رشک پری هر چند شکفته تر شوی شوخ تری
سنایی غزنوی – رباعی شماره 386 در هر خم زلف مشکبیزی داری در هر سر غمزه رستخیزی داری رو گر چه ز عاشقان گریزی داری روزی داری از آنکه ریزی داری
سنایی غزنوی – رباعی شماره 385 ای دل منیوش از آن صنم دلداری بیهوده مفرسای تن اندر خواری کان ماه ستمگاره ز درد و غم تو فارغ تر از آنست که می پنداری