ای رفته و دل برده چنین نپسندی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 384 ای رفته و دل برده چنین نپسندی من می گریم ز درد و تو می خندی نشگفت که ببریدی و دل برکندی تو هندویی و برنده باشد هندی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 384 ای رفته و دل برده چنین نپسندی من می گریم ز درد و تو می خندی نشگفت که ببریدی و دل برکندی تو هندویی و برنده باشد هندی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 383 صد چشمه ز چشم من براندی و شدی بر آتش فرقتم نشاندی و شدی چون باد جهنده آمدی تنگ برم خاکم به دو دیده برفشاندی و شدی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 382 شب را سلب روز فروزان کردی تا حسن بر اهل عشق تاوان کردی چون قصد به خون صد مسلمان کردی دست و دل و زلف هر سه یکسان کردی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 381 در پیش خودم همی کنی آنجابی پس در عقبم همی زنی پرتابی جاوید شبی بیاید و مهتابی تا با تو غم تو گویم از هر بابی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 380 خود را چو عطا دهی فراوان مستای وز منع کسی نیز مرو نیک از جای در منع و عطا تو را نه دستست و نه پای بندنده خدایست و گشاینده خدای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 379 در عشق تو ای شکر لب روح افزای نالان چو کمانچه ام خروشان چون نای تا چون بربط بسازیم بر بر جای چون چنگ ستاده ام به خدمت بر پای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 378 با خصم تو از پی تو ای دهر آرای مهرافزایم گر چه بود کین افزای ور تیغ دورویه کرد از سر تا پای خود را چو کمر در دل او سازم جای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 377 جایی که نمودی آن رخ روح افزای بنمای دلی را که نبردی از جای زآنروز بیندیش که بیعلت و دای خصمی دل بندگان کند بر تو خدای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 376 روشن تر از آفتاب و ماهی گویی پدرام تر از مسند و گاهی گویی آراسته از لطف الاهی گویی تا خود به کجا رسید خواهی گویی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 375 خود ماه بود چنین منور که تویی یا مهر بود چنین سمنبر که تویی گفتی که برو نکوتری گیر از من الله الله ازین نکوتر که تویی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 374 چون حمله دهی نیک سوارا که تویی چون بوسه دهی ظریف یارا که تویی در صلح شکر بوسه شکارا که تویی در جنگ قوی ستیزه گارا که تویی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 373 مردی که برای دین سوارست تویی شخصی که جمال روزگارست تویی چرخی که به ذات کامگارست تویی شمسی که ز نجم یادگارست تویی