بیزار شو از خود که زیان تو تویی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 372 بیزار شو از خود که زیان تو تویی کم شو ز ستاره کاسمان تو تویی پیدا دگران راست نهان تو تویی خوش باش که در جمله جهان تو تویی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 372 بیزار شو از خود که زیان تو تویی کم شو ز ستاره کاسمان تو تویی پیدا دگران راست نهان تو تویی خوش باش که در جمله جهان تو تویی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 371 غم کی خورد آنکه شادمانیش تویی یا کی مِرَد آنکه زندگانیش تویی در نسیه ی آن جهان کجا بندد دل آن را که به نقد این جهانیش تویی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 370 تا تو ز درون وفای او می جویی وانگه ز برون جفای او می جویی زان کی برهی که نیک و بد با اویی از پنبه همی کشتن آتش جویی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 369 ای سوسن آزاد ز بس رعنایی چون لاله ز خنده هیچ می ناسایی پشتم چو بنفشه گشت ای بینایی زیرا که چو گل زود روی، دیر آیی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 368 گفتم که ببرم از تو ای بینایی گفتی که بمیر تا دلت بربایی گفتار تو را به آزمایش کردم می بشکیبم کنون چه میفرمایی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 367 چون نار اگرم فروختن فرمایی چون باد بزان شوم ز ناپروایی زیر قدم خود ار چو خاکم سایی چون آب روانه گردم از مولایی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 366 خشنودی تو بجویم ای مولایی چون باد بزان شوم ز ناپروایی چون شمع اگر سرم ز تن بربایی همچون قلم آن کنم که تو فرمایی
سنایی غزنوی – رباعی شماره 365 در حسن چو عشق نادرست آمده ای در وعده چو عهد خویش سست آمده ای در دلبری ار چند نخست آمده ای رو هیچ مگو که سخت چست آمده ای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 364 هر چند به دلبری کنون آمده ای در بردن دل تو ذوفنون آمده ای آلوده همه جامه به خون آمده ای گویی که ز چشم من برون آمده ای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 363 تا نقطه ی خال مشک بر رخ زده ای عشق همه نیکوان تو شهرخ زده ای طغرای شهنشاه جهان منسوخ ست تا خط نکو بر رخ فرخ زده ای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 362 ای آنکه تو رحمت خدایی شده ای در چشم بجای روشنایی شده ای از رندی سوی پارسایی شده ای اندر خور صحبت سنایی شده ای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 361 در جامه و فوطه سخت خرم شده ای کاشوب جهان و شور عالم شده ای در خواب ندانم که چه دیدستی دوش کامروز چو نقش فوطه درهم شده ای