با من دو هزار عشوه بفروخته ای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 360 با من دو هزار عشوه بفروخته ای تا این دل من بدین صفت سوخته ای تو جامه ی دلبری کنون دوخته ای این چندین عشوه از که آموخته ای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 360 با من دو هزار عشوه بفروخته ای تا این دل من بدین صفت سوخته ای تو جامه ی دلبری کنون دوخته ای این چندین عشوه از که آموخته ای
سنایی غزنوی – رباعی شماره 359 جز یاد تو دل بهر چه بستم توبه بی ذکر تو هر جای نشستم توبه در حضرت تو توبه شکستم صدبار زین توبه که صد بار شکستم توبه
سنایی غزنوی – رباعی شماره 358 گر تو به صلاح خویش کم نازی به با حالت نقد وقت در سازی به در صومعه سر ز زهد نفرازی به بتخانه اگر ز بت بپردازی به
سنایی غزنوی – رباعی شماره 357 زین عالم بی وفا بپردازی به خود را ز برای حرص نگدازی به عالم چو به دست ابلهان دادستند با روی زمانه همچنان سازی به
سنایی غزنوی – رباعی شماره 356 با من ز دریچه ای مشبک دلخواه از لطف سخن گفت و من استاده به راه گفتی که ز نور روی آن بت ناگاه صد کوکب سیاره بزاد از یک ماه
سنایی غزنوی – رباعی شماره 355 از بهر یکی بوس به دو ماه ای ماه داری سه چهار پنج ماهم گمراه ای شش جهت و هفت فلک را به تو راه از هشت بهشت آمده ای در نه ماه
سنایی غزنوی – رباعی شماره 354 گر بدگویی تو را بدی گفت ای ماه هرگز نشود بر تو دل بنده تباه از گفته ی بدگوی ز ما عذر مخواه کایینه سیه نگردد از روی سیاه
سنایی غزنوی – رباعی شماره 353 ما ذات نهاده بر صفاتیم همه موصوف صفت سخره ی ذاتیم همه تا در صفتیم در مماتیم همه چون رفت صفت عین حیاتیم همه
سنایی غزنوی – رباعی شماره 352 گفتی گله کرده ای ز من با که و مه بهتان چنین بر من بیچاره منه از تو به کسی گله نکردم بالله گفتم که اگر نکوترم داری به
سنایی غزنوی – رباعی شماره 351 ای معتبران شهر والیتان کو تابنده خدای در حوالیتان کو وی قوم جمال صدر عالیتان کو زیبای زمانه بلمعالیتان کو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 350 باز آن پسر چه زنخ خوش زن کو آن کودک زن فریب مردافکن کو گیرم دل مرده دیگم او برد و برفت آن صبر که بازماند آن از من کو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 349 اندر ره عشق دلبران صادق کو عذر است همه زاویه ها وامق کو یک شهر همه طبیب شد حاذق کو گیتی همه نطقست یکی ناطق کو