ای عقل اگر چند شریفی دون شو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 348 ای عقل اگر چند شریفی دون شو وی دل زدگی به گرد و خون در خون شو در پرده ی آن نگار دیگرگون شو با دیده درآی و بی زبان بیرون شو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 348 ای عقل اگر چند شریفی دون شو وی دل زدگی به گرد و خون در خون شو در پرده ی آن نگار دیگرگون شو با دیده درآی و بی زبان بیرون شو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 347 چون آتش تیز بی قرارم بی تو چون خاک ز خود خبر ندارم بی تو بر آب همی قدم گذارم بی تو از باد بپرس تا چه دارم بی تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 346 دل کیست که گوهری فشاند بی تو یا تن که بود که ملک راند بی تو حقا که خرد راه نداند بی تو جان زهره ندارد که بماند بی تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 345 ای همت صد هزار کس در پی تو وی رنگ گل و بوی گلاب از خوی تو ای تعبیه جان عاشقان در پی تو ای من سر خویش کشته ام در پی تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 344 ای زلف و رخ تو مایه ی پیشه ی تو وی مطلع مه کناره ی ریشه ی تو وی کشته هزار شیر در بیشه ی تو تو بی خبر و جهان در اندیشه ی تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 343 دل سوخته شد در تف اندیشه ی تو بفکند سپر در صف اندیشه ی تو دل خود چه که سنگ خاره و آهن سرد چون موم شود در کف اندیشه ی تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 342 چون موی شدم ز رشک پیراهن تو وز رشک گریبان تو و دامن تو کاین بوسه همی دهد قدمهای تو را وآنرا شب و روز دست در گردن تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 341 ای بی تو دلیل اشهب و ادهم تو اقبال فرو شد که برآمد دم تو دیوانه شدست عقل در ماتم تو جان چیست که خون نگرید اندر غم تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 340 ای مفلس ما ز مجلس خرم تو دل مرد رهی را که برآمد دم تو شد بر دو کمان سنایی پر غم تو یا ماتم دل دارد یا ماتم تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 339 جز گرد دلم گشت نداند غم تو در بلعجبی هم به تو ماند غم تو هر چند بر آتشم نشاند غم تو غمناک شوم گرم نماند غم تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 338 بی آنکه به کس رسید پیوند از تو آوازه به شهر درپراکند از تو کس بر دل تو نیست خداوند از تو ای فتنه ی روزگار تا چند از تو
سنایی غزنوی – رباعی شماره 337 آنی که عدو چو برگ بیدست از تو در حسن زمانه را نویدست از تو مه را به ضیا هنوز امیدست از تو این رسم سیه گری سپیدست از تو