فرمان حسود فتنه انگیز مکن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 312 فرمان حسود فتنه انگیز مکن چشم از پی کشتن رهی تیز مکن چون عذر گذشته را نخواهی باری با من سخنان وحشت انگیز مکن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 312 فرمان حسود فتنه انگیز مکن چشم از پی کشتن رهی تیز مکن چون عذر گذشته را نخواهی باری با من سخنان وحشت انگیز مکن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 311 گر شاد نخواهی این دلم شاد مکن ور یاد نیایدت ز من یاد مکن لیکن به وفا بر تو که این خسته دلم از بند غم عشق خود آزاد مکن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 310 تا چند ز سودای جهان پیمودن واندر بد و نیک جان و تن فرسودن چون رزق نخواهدت ز رنج افزودن بگزین ز جهان نشستن و آسودن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 309 در بند بلای آن بت کش بودن صد بار بتر زانکه در آتش بودن اکنون که فریضه ست بلاکش بودن خوش باید بود وقت ناخوش بودن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 308 اندر دریا نهنگ باید بودن واندر صحرا پلنگ باید بودن مردانه و مرد رنگ باید بودن ورنه به هزار ننگ باید بودن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 307 آزار تو را گرچه نهادم گردن غم خورد مرا غمم نخواهی خوردن از محتشمی نیست مرا آزردن تو محتشمی مرا چه باید کردن
سنایی غزنوی – رباعی شماره 306 گه سوی من آیی از لطیفی پویان گه عهدشکن شوی چو رشوت جویان گه برگردی ستیزه ی بدگویان این درنخورد ز فعل نیکورویان
سنایی غزنوی – رباعی شماره 305 یک شب غم هجران تو ای جان جهان با هشت زبان بگفتم ای کاهش جان موسوم همه جان شد آن راز جهان با هشت زبان راز نماند پنهان
سنایی غزنوی – رباعی شماره 304 عقلی که خلاف تو گزیدن نتوان دینی که ز شرط تو بریدن نتوان وهمی که به ذات تو رسیدن نتوان دهری که ز دام تو رهیدن نتوان
سنایی غزنوی – رباعی شماره 303 اکنون که ز دونی ای جهان گذران استام ز زر همی زنی بهر خران از ننگ تو ای مزین بی خبران منصور سعید رست وای دگران
سنایی غزنوی – رباعی شماره 302 هستیم ز بندگیت ما شاد ای جان زیرا که شدیم از همه آزاد ای جان گر به شودی ز ما تو را نا شادی خون دل من مبارکت باد ای جان
سنایی غزنوی – رباعی شماره 301 قلاشانیم و لاابالی حالیم فتنه شدگان چشم و زلف و خالیم جان داده فدای رطل مالامالیم روشن بخوریم و تیره بر سر مالیم