روز از طلبت پرده ی بیکاری ماست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 36 روز از طلبت پرده ی بیکاری ماست شبها ز غمت حجره ی بیداری ماست هجران تو پیرایه ی غمخواری ماست سودای تو سرمایه ی هشیاری ماست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 36 روز از طلبت پرده ی بیکاری ماست شبها ز غمت حجره ی بیداری ماست هجران تو پیرایه ی غمخواری ماست سودای تو سرمایه ی هشیاری ماست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 35 بیرون جهان همه درون دل ماست این هر دو سرا، یگان یگان منزل ماست زحمت همه در نهاد آب و گل ماست پیش از دل و گل چه بود آن منزل ماست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 34 خورشید به زیر دام معشوقه ی ماست مه با همه حسن نام معشوقه ی ماست امروز جهان به کام معشوقه ی ماست عالم همه بانگ و نام معشوقه ی ماست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 33 زین پس هر چون که داردم دوست رواست گفتار بیفتاد و خصومت برخاست آزادی و عشق چون همی باید راست بنده شدم و نهادم از یک سو خواست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 32 ای خواجه محمد ای محامد سیرت ای درخور تاج هر دو هم نام و سرت پیدا به شما دو تن سه اصل فطرت ز آن روی سخا از تو و علم از پدرت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 31 صدبار به بوسه آزمودم پارت بس بوسه دریغ یافتم هر بارت گفتم که کنون کشید خواهم بارت با این همه هم به کار ناید کارت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 30 ای کرده فلک به خون من نامزدت دیدار نکو داده و برده خردت ز اقبال قبول تو و ز ادبار ردت من خود رستم وای تو و خوی بدت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 29 ای مانده زمان بنده اندر یادت دادست ملک ز آفرینش دادت تو عید منی به عید بینم شادت ای عید رهی عید مبارک بادت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 28 در دوستی ای صنم چو دادم دادت بر من ز چه روی دشمنی افتادت دشمن خوانی مرا و خوانم بادت ای دوست چو من هزار دشمن بادت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 27 آن موی که سوز عاشقان می انگیخت کز یک شکنش هزار دلداده گریخت آخر اثر زمانه رنگی آمیخت تا در کفش از موی سیه پاک بریخت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 26 ای جان عزیز تن بباید پرداخت گر با غم عشق و عاشقی خواهی ساخت اندر دل کن ز عشق خواری و نواخت با روی نکو چو عاشقی خواهی باخت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 25 بی خوابی شب جان مرا گر چه بکاست جر بیداری ز روی انصاف خطاست باشد که خیال او شبی رنجه شود عذر قدمش به سالها نتوان خواست