تا دیده ام آن سیب خوش دوست فریب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 24 تا دیده ام آن سیب خوش دوست فریب کو بر لب نوشین تو می زد آسیب اندیشه ی آن خود از دلم برد شکیب تا از چه گرفت جای شفتالو سیب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 24 تا دیده ام آن سیب خوش دوست فریب کو بر لب نوشین تو می زد آسیب اندیشه ی آن خود از دلم برد شکیب تا از چه گرفت جای شفتالو سیب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 23 از روی تو و زلف تو روز آمد و شب ای روز و شب تو روز و شب کرده عجب تا عشق مرا روز و شبت هست سبب چون روز و شبت کنم شب و روز طلب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 22 نیلوفر و لاله هر دو بی هیچ سبب این پوشد نیل و آن به خون شوید لب می شویم و می پوشم ای نوشین لب در هجر تو رخ به خون و از نیل سلب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 21 لبهات می ست و می بود اصل طرب چندان ترشی درو نگویی چه سبب تو از نمک آنچنان ترش داری لب گر می ز نمک ترش شود نیست عجب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 20 ای مجلس تو چو بخت نیک اصل طرب وین در سخنهات چو روز اندر شب خورشید سما را چو ز چرخست نسب خورشید زمینی و چو چرخی چه عجب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 19 روز از دو رخت به روشنی ماند عجب آن مقنعه ی چو شب نگویی چه سبب گویی که به ما همی نمایی ز طرب کاینک سر روز ما همی گردد شب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 18 آنکس که ز عابدی در ایام شراب نشنید کس از زبان او نام شراب از عشق چنان بماند در دام شراب کز محبره فرمود کنون جام شراب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 17 گفتی که کیت بینم ای دُر خوشاب دریاب مرا و خویشتن را دریاب کایام چنان بود که شبها گذرد کز دور خیال هم نبینیم به خواب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 16 با دل گفتم: چگونه ای، داد جواب من بر سر آتش و تو سر بر سر آب ناخورده ز وصل دوست یک جام شراب افتاده چنین که بینیم مست و خراب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 15 تا در چشمم نشسته بودی در تاب پیوسته همی بریختی دُر خوشاب و اکنون که برون شدی برستم ز عذاب چون دیده ز خس برست کم ریزد آب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 14 زان سوزد چشم تو زان ریزد آب کاندر ابروت خفته بد مست و خراب ابروی تو محراب و بسوزد به عذاب هر مست که او بخسبد اندر محراب
سنایی غزنوی – رباعی شماره 13 در دل کردی قصد بداندیشی ما ظاهر کردی عیب کمابیشی ما ای جسته به اختیار خود خویشی ما بگرفت ملالتت ز درویشی ما