لشکرگه عشق عارض خرم توست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 48 لشکرگه عشق عارض خرم توست زنجیر بلا زلف خم اندر خم توست آسایش صدهزار جان یک دم توست ای شادی آن دل که در آن دل غم توست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 48 لشکرگه عشق عارض خرم توست زنجیر بلا زلف خم اندر خم توست آسایش صدهزار جان یک دم توست ای شادی آن دل که در آن دل غم توست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 47 ای نیست شده ذات تو در پرده ی هست ای صومعه ویران کن و زنارپرست مردانه کنون چو عاشقان می در دست گرد درِ کفر گرد و گردِ سرِ مست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 46 ای چون گل و مل در به در و دست به دست هر جا ز تو خرمی و هر کس ز تو مست آن را که شبی با تو بود خاست و نشست جز خار و خمار از تو چه برداند بست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 45 چون من به خودی نیامدم روز نخست گر غم خورم از بهر شدن ناید چست هر چند رهی اسیر در قبضه ی توست زین آمد و شد رضای تو باید جست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 44 ای مه تویی از چهار گوهر شده هست زینست که در چهار جایی پیوست در چشم آبی و آتشی اندر دل بر سر خاکی و بادی اندر کف دست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 43 مستست بتا چشم تو و تیر به دست بس کس که به تیر چشم مست تو بخست گر پوشد عارضت زره عذرش هست از تیر بترسد همه کس خاصه ز مست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 42 گفتم پس از آنهمه طلبهای درست پاداش همان یکشبه وصل آمد چست برگشت به خنده گفت ای عاشق سست زان یکشبه را هنوز باقی بر تست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 41 خواهم که به اندیشه و یارای درست خود را به در اندازم ازین واقعه چست کز مذهب این قوم ملالم بگرفت هر یک زده دست عجز در شاخی سست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 40 تا زلف بتم به بند زنجیر منست سرگشته همی روم نه هشیار و نه مست گویم بگرم زلف تو را هر چون هست نه طاقت دل یابم و نه قوت دست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 39 دستی که حمایل تو بودی پیوست پایی که مرا نزد تو آوردی مست زان دست بجز بند ندارم بر پای زان پای بجز باد ندارم در دست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 38 هجرت به دلم چو آتشی در پیوست آب چشمم قوت او را بشکست چون خواستم از یاد غمت گشتن مست بگرفت مرا خاک سر کوی تو دست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 37 هر باطل را که رهگذر بر گل ماست تو پنداری که منزلش در دل ماست آنجا که نهاد قبله ی مقبل ماست درد ازل و عشق ابد حاصل ماست