در دیده ی کبر کبریای تو بسست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 60 در دیده ی کبر کبریای تو بسست در کیسه ی فقر کیمیای تو بسست کوران هزار ساله را در ره عشق یک ذره ز گرد توتیای تو بسست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 60 در دیده ی کبر کبریای تو بسست در کیسه ی فقر کیمیای تو بسست کوران هزار ساله را در ره عشق یک ذره ز گرد توتیای تو بسست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 59 غم خوردن این جهان فانی هوسست از هستی ما به نیستی یک نفسست نیکویی کن اگر تو را دسترسست کین عالم یادگار بسیار کسست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 58 در شهر هر آنکسی که او مشهورست دانم که ز درد پای تو رنجورست هستی به معانی تو جهانی دیگر پایی که جهانی نکشد معذورست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 57 هر روز مرا با تو نیازی دگرست با دو لب نوشین تو رازی دگرست هر روز تو را طریق و سازی دگرست جنگی دگر و عتاب و نازی دگرست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 56 هر خوش پسری را حرکات دگرست واندر لب هر یکی حیات دگرست گویند مزاج مرگ دارد هجران هجر پسران خوش ممات دگرست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 55 مژگان و لبش عذر و عذابی دگرست وز کبر و ز لطف آتش و آبی دگرست بی شک داند آنکه خردمند بود کان آفت آب آفتاب دگرست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 54 در دام تو هر کس که گرفتارترست در چشم تو ای جان جهان خوارترست وان دل که تو را به جان خریدارترست ای دوست به اتفاق غمخوارترست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 53 تا جان مرا باده ی مهرت سودست جان و دلم از رنج غمت ناسودست گر باده به گوهر اصل شادی بودست پس چونکه ز باده ی تو رنج افزودست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 52 بر من فلک ار دست جفا گستردست شاید که بسی وفا و خوبی کردست امروز به محنتم از آن از سر و دست تا دُرد همان خورد که صافی خوردست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 51 امروز ببر زانچه تو را پیوندست کانها همه بر جان تو فردا بندست سودی طلب از عمر که سرمایه ی عمر روزی چندست و کس نداند چندست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 50 محراب جهان جمال رخساره ی توست سلطان فلک اسیر و بیچاره ی توست شور و شر و شرک و زهد و توحید و یقین در گوشه ی چشمهای خونخواره ی توست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 49 گیرم که چو گل همه نکویی با توست چون بلبل راه خوبگویی با توست چون آینه خوی عیب جویی با توست چه سود که شیمت دورویی با توست