در مرگ حیات اهل داد و دینست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 72 در مرگ حیات اهل داد و دینست وز مرگ روان پاک را تمکینست نز مرگ دل سنایی اندهگینست بی مرگ همی میرد و مرگش زینست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 72 در مرگ حیات اهل داد و دینست وز مرگ روان پاک را تمکینست نز مرگ دل سنایی اندهگینست بی مرگ همی میرد و مرگش زینست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 71 آن روز که بیش با من او را کینست بیشش بر من کرامت تمکینست گویم به زبان نخواهمش گر دینست شوخیست که می کنم چه جای اینست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 70 شبها ز فراق تو دلم پر خونست وز بی خوابی دو دیده بر گردونست چون روز آید زبان حالم گوید کای بر در بامداد حالت چونست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 69 برهان محبت نفس سرد منست عنوان نیاز چهره ی زرد منست میدان وفا دل جوانمرد منست درمان دل سوختگان درد منست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 68 آنم که مرا نه دل نه جان و نه تنست بر من ز من از صفات هستی بدنست تا ظن نبری که هستی من ز منست آن سایه ز من نیست که از پیرهنست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 67 آنجا که سر تیغ تو را یافتنست جان را سوی او به عشق بشتافتنست زان تیغ اگر چه روی برتافتنست یک جان دادن هزار جان یافتنست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 66 هر روز مرا ز عشق جان انجامت جانیست وظیفه از دو تا بادامت یک جان دو شود چو یابم از انعامت از دو لب تو چهار حرف از نامت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 65 تنگی دهن یار ز اندیشه کمست اندیشه ی ما برون هستی ستمست گر هست به نیستی چرا متهمست ار نیست فزون شدست ور هست کمست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 64 ار نیست دهان فزونت ار هست کمست گویی به مثل وجودش اندر عدمست درد است و دواست هم شفا و المست گویی ملک الموت و مسیحا بهمست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 63 زین روی که راه عشق راهی تنگست نه بر خودمان صلح و نه بر کس جنگست می باید می چه جای نام و ننگست کاندر ره عشق کفر و دین همرنگست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 62 تا این دل من همیشه عشق اندیشست هر روز مرا تازه بلایی پیشست عیبم مکنید اگر دل من ریشست کز عشق مراد خانه ویران بیشست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 61 گر گویم جان فدا کنم جان نفسست گر گویم دل فدا کنم دل هوسست گر ملک فدا کنم همان ملک خسست کی برتر ازین سه بنده را دست رسست