روزی که رطب داد همی از پیشت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 84 روزی که رطب داد همی از پیشت آن روز به جان خریدمی تشویشت اکنون که دمید ریش چون حشیشت تیزم بر ریش اگر ریم بر ریشت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 84 روزی که رطب داد همی از پیشت آن روز به جان خریدمی تشویشت اکنون که دمید ریش چون حشیشت تیزم بر ریش اگر ریم بر ریشت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 83 عقلی که ز لطف دیده ی جان پنداشت بر دل صفت تو را به خوبی بنگاشت جانی که همی با تو توان عمر گذاشت عمری که دل از مهر تو برنتوان داشت
سنایی غزنوی – رباعی شماره 82 زلفین تو تا بوی گل نوروزیست کارش همه ساله مشک و عنبر سوزیست همرنگ شبست و اصل فرخ روزیست ما را همه زو غم و جدایی روزیست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 81 اندر عقب دکان قصاب گویست و آنجا ز سر غرقه به خونش گرویست از خون شدن دل که می اندیشد آنجا که هزار خون ناحق به جویست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 80 کمتر ز من ای جان به جهان خاکی نیست بهتر ز تو مهتری و چالاکی نیست تو بی منی از منت همی آید باک من با توام ار تو بی منی باکی نیست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 79 گویند که راستی چو زر کانیست سرمایه ی عز و دولت و آسانیست گر راست به هر چه راستست ارزانیست من راستم آخر این چه سرگردانیست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 78 چندان چشمم که در غم هجر گریست هرگز گفتی گریستنت از پی چیست من خود ز ستم هیچ نمی دانم گفت کو با تو و خوی تو چو من خواهد زیست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 77 در دام تو هر کس که گرفتارترست در چشم تو ای جهان جان خوارترست آن دل که تو را به جان خریدارترست ای دوست به اتفاق غمخوارترست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 76 هر چند بلای عشق دشمن کامی ست از عشق به هر بلا رسیدن خامی ست مندیش به عالم و به کام خود زی معشوقه و عشق را هنر بدنامی ست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 75 ایام درشت رام بهرام شه ست جام ابدی به نام بهرامشه ست آرام جهان قوام بهرامشه ست اجرام فلک غلام بهرامشه ست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 74 آنکس که به یاد او مرا کار نکوست با دشمن من همی زید در یک پوست گر دشمن بنده را همی دارد دوست بدبختی بنده ست نه بدعهدی اوست
سنایی غزنوی – رباعی شماره 73 آنکس که سرت برید غمخوار تو اوست وان کت کلهی نهاد طرار تو اوست آنکس که تو را بار دهد بار تو اوست وآنکس که تو را بی تو کند یار تو اوست